esrarengiz seyler

Kar Kafası

2011-12-25T20:33:00.002+02:00

Bu günlerde bir "Kar Kafası" yaşıyorum ki sormayın.

Hayatında kar görmemiş olmak sizin için çok şaşırtıcı olsa da, Adana'da hiç kar yağmadı ve ben seyahatlerimi hep karsız yerlere yapmışım. Geçen kış İstanbul'da çok hafif yağdığı dönem buradaydım. Bir de şu günlerde, bu kadar yoğun yağmasa da, her yağdığında aynen bu kafayı yaşıyorum.

İçimdeki çocukça duygulara engel olamayıp dilimi uzatıyor, oradan oraya koşmak istiyorum. Neden? Bilmiyorum:)

Bir an önce "Kar topu Kafası" ve Kardan Adam Kafası"nı yaşamak dileğiyle. ^^

Van'daki çocuklar üşümesin diye...

2011-12-22T22:24:00.002+02:00

"Kimin örgü bildiği ortaya çıksın, pamuk eller şişlere, yünler dolansın ellere"
"Öremesen de BEĞENebilirsin, beğenmesen de PAYLAŞabilirsin."
"Van için tek yürek iki bilek" nidalarıyla başlayan bu güzel organizasyona dahil olunuz, oldurunuz.

Ayrıntılar burada başka söze gerek yok;)

Facebook sayfası da burada.

Blog sayfanıza banner eklemek isterseniz sağ taraftaki bannerı alınız;)

Sevgiler.

Teknoloji Deyip Geçme

2011-12-20T22:17:00.004+02:00

Efendiiim, defterden bahsettik bir önceki yazımızda ancak teknolojiye epey haksızlık ettik. Teknolojinin güzelliklerinden bir nebze olsun bahsetmek istiyorum şimdi de.

Geçen hafta bir okul gezdik. Öyle bir okul düşünün ki teknolojinin en güzel imkanlarını almış, sonuna kadar kullanıyor. Bahsi geçen okul Doğa Koleji. Okuldaki oluşturulan tüm imkanlar hepimizi teknolojinin ağızları açık bıraktırdığı yere getirdi.İlköğretim sınıflarından lise eğitim sınıflarına kadar her yer, her ders ve her sınıf bu imkanlardan faydalanıyor.

Önce biraz etkinlikten bahsedeyim. Arkadaşım "bir blogger etkinliği var gelir misin" deyince olur dedim, Ataşehir Doğa Koleji'ne gittik. Çok güler yüzlü karşılandık okul hocaları tarafından, ilk önce yemek yendi. Ardından okul gezildi.

Öyle bildiğiniz sınıflar değildi. En çok sınıfa benzeyen odasında her çocuğun elinde tablet ve hocanın ders anlattığı bir de dev ekran vardı. Adı Akıllı Tahta. İşte olay burada, akıllı tahta ile öğrenci tabletleri bir bütün halinde ders işleniyor, her hangi bir pürüz yok ve eski sisteme göre daha verimli ders çalışılabiliyormuş.

Sadece bu kadar da değil. Öyle bir bölüm yapmışlar ki ilk okul çağındaki çocuklar uzayı, gezegenleri gerçeğe çok yakın bir şekilde öğrenebilecekleri mükemmel bir platform oluşturmuşlar. Bahsi geçen teknoloji devi marka tabi ki Apple.

Kara tahta ve kara önlükle geçen ilkokul hayatımızda değil teknoloji, uzayı bile bu kadar bilmiyor ve göremiyorduk. Zamanla dünyanın ne kadar değişip geliştiğine hep beraber tanık oluyoruz. Artık Türkiye'deki gelişmeler dünyayla aynı anda olmaya başladı. Doğa Koleji bu anlamda bölgede birinci nitelikte. Oluşturdukları proje ve çalışmalarla eğitim sistemini baştan yaratıp belki de Türkiye'nin geleceğini olumlu anlamda etkileyecek bir sisteme imza atmışlar.

Ben ve blogger arkadaşlarım tabi ki gördüğümüz imkanlar karşısında önce şaşırdık, sonra gurur duyduk ve eminim hepimiz de içimizden "çocuğum olunca bu okulda okutmalıyım" diye geçirmişizdir.Çocuğunuz yoksa bile gidilip görülmeye değer bir okul.

Dileriz daha nice güzel başarılara imza atarlar ve geleceği değiştirmekte daha büyük adımlar atarlar.

Kardeş blogtan hediyeler

2011-12-20T11:48:00.000+02:00

Kardeş blogta güzel bir fırsat var siz hala buralardasınız.Yılbaşı ağacımızı çizdim, bi de üstüne tam hediyelik bir yılbaşı kartı yaptım. Bu da yetmedi bir de kampanya başlattım:)Facebook sayfamızdan bizi takip eden 100. kişi bu güzel yılbaşı kartını kazandı, hadi 150. kişiye az kaldı acele edin:)

Ayrıca pasaj sayfama da herkesi beklerim;)

Defter Deyip Geçme!

2011-12-19T13:35:00.004+02:00

Efendim bazı zamanlar insan hayatında gerçekten önemi çok büyük olan, ancak bu öneminin çoğu zaman farkında olmadığımız şeyler vardır. Bunlardan bir tanesi defterdir. Evet bildiğimiz defter.

Defter tarihine bakacak olursak -ki bence bakmayalım, çünkü aklım ilk tabletlere kadar gidiyor. Yine de insan düşünmeden edemiyor acaba ilk taş tabletlerden papirüs kağıdına geçince insanlar ne hissetmişlerdir diye.

Bence çok düşünmeye gerek yok, biz şu an bildiğimiz defter ile teknolojik tablet arasındaki(kıyaslanamaz ama) geçiş döneminde neler hissediyorsak, nasıl bir ağız açıklığıyla izliyorsak gelişmeleri mutluluk ve hevesle, onlar da öyle hissetmişlerdir, değil mi?

Taş tabletten dijital tablete uzun bir dönemin arasında kalmış "defter" denilen yüce nesne. Taş tabletlere büyüklük taslamamıştır eminim, hatta dijital tabletlere başı dik ve hasetten arınmış bir gözle baktığına da eminim. "Ben insanlık için vazifemi yaptım, hala da yapıyorum" dercesine gururla bakıyordur zamane dokunmatiklere.

"Defterin tarihi sürecinden bize ne" diyorsanız yazıyı okumayı burada bırakın derim, zira ben ilkokulda benim için defterin önemini hatırladım ve anlatmadan durur muyum?

Evet hepimizin ilk defteri aynıdır canım, hatırlayın sayfaların sağ alt köşeleri kırış buruştu, ellerimizle zor düzeltirdik. Ben genelde ütüyle düzeltip ardından ataçla tuttururdum düzgün dursunlar diye. Akşamları kırmızı kalem ve cetveli elimize alıp defterimizi soldan 2 cm içerden çizerdik. Kimisi üşenmez tüm defteri bi oturuşta çizerdi, ben ise sadece bir kaç sayfa, yarına hazırlık olsun diye. Pembe sarı kokulu silgilerin kokusu da hala burnuma gelir inanmazsınız, arı mayalı... Unutmak mümkün mü? Öhömm neyse konumuzdan sapmayalım, zira gözler de nemlenmeye başladı.

Sonrasında defterler bizim için "hatıra" anlamında çok önemli olmuştur. Bkz; Kokulu Hatıra Defterleri. Yine eminim hepimiz ortaokul döneminden itibaren lise yıllarına kadar cicili bicili defterler alıp, bir de oturup güzel güzel sorular hazırlayıp tüm sayfalara yazmışızdır arkadaşlarımız oraya hatıradan bişeyler bıraksın diye. "En sevdiğin hayvan, en sevdiğin arkadaşın vs.. tadında ömrübillah işimize yaramayacak gereksiz bilgilerle zaman öldürmüşüz bir de bundan mutluluk duymuşuzdur. Neyse işin içinde mutluluk varsa gerisi boş zaten:)

Daha sonra hatıra defteri bende yerini "günlüklere bırakmıştı. Lise 1'den beri günlük tutarım, şimdilerde çok önemli özel günlerimde yazıyorum o ayrı. İlk günlüğümü hiç unutmam, siyah deri kaplıydı. İlk sevgilimle doluydu defterin her bir yanı, hatta o kadar ki kokusu bile sinmişti deftere. Sonra ayrılınca tüm sayfaları tek tek yakmıştım ellerim titreyerek.

Ajandalar vardı bir de, bir türlü istikrarlı bir şekilde kullanımını sürdüremediğim onlarca şeyden biridir. Dünya bir hevesle ajanda edinip, ad soyad bilgileri ve 2-3 gün sonra yapılacak işleri, bir de en sevdiğim arkadaşlarımın doğum günü tarihleri yazıldıktan sonra bir daha açılmazdı kapağı doğru düzgün:) Aman ben de sanırsın iş kadınıyım, liselinin neyine ajanda. Hoş üniversite yıllarında da ajandalarla ilişkim aynı şekilde olmuştur. En son kullandığım ajandanın hikayesi hepsinden komiktir, ofiste boş bulup aldığım ama sonrasında onu her kullananın işten çıktığını öğrenmemle çöpe attığım bir ajandaydı:)

Üniversite yıllarımda matbaalarla çalışmaya başladıktan sonra, baskıdan artan kağıtlardan yapılma defterler kullanmaya başladım, saman kağıt, ince-kalın, küçük-büyük... Şimdiye kadar arwey defterler hariç deftere hiç para vermedim uzun zamandır.

Gelelim günümüze, şu an çekmeceler dahil masamda bulunan defter sayısı 7. Evet yedi. Yedi tane ayakkabım bile yok benim yaa:/ İkisi çizim, biri hesap kitap ve şifrelerimi yazdığım -unutkanım evet-, birisi günlük işleri not aldığım, bir-iki tanesi sıradan not defteri, bir diğeri ise kitaplardan alıntılarla dolu. Böyle şeyleri bilgisayara yazmayı tercih etmiyorum, eski alışkanlıkları bir çırpıda bırakamıyorum. Asıl önemlisi de defterin dokusu var kokusu var, yazarken kalemin çıkardığı sesi, klavyenin çıkardığı bu iğrenç sese tercih ederim. Dokusu kokusu ve kalemin elimdeki varlığı bile bana haz veriyor adeta:) Ne bileyim çok farklı benim için. Şu an en kral tablet hediye etseler -ki ben almam- yine de DEFTER derim, bu böyle biline...

Sizin defterle ilgili unutamadıklarınız neler? Ya da size yaşattıkları ve önemi? Hadi yazın lütfen;))

Pattern'den arka plana, arka plandan zaman tüneline

2011-12-17T23:46:00.005+02:00

Tuhaf bir başlık gibi görünse de konuyu size şöyle açıklayabilirim.

Buradaki kitap ayraçlarımdan satın alan ve bayıla bayıla kullanan arkadaşım -yeni arkadaşım- benden, hediye paketi olarak kullanmak üzere bir pattern çizmemi rica etti. Pattern nedir diye sorduğunuzu duyar gibiyim, pattern bir desen ya da doku kalıbıdır. Ama burada hoş bir desen anlamıyla kullanılmakta:)

Neyse efendim ben de bu görmüş olduğunuz tasarımı çizdim onun için. Kendi tarzımla birleştirip canlı bir çizim yapmak istedim, böyle abstract bir tarz çıktı ortaya.

Sonra tabi ben bunu o kadar çok sevdim öyle benimsedim ki -hoş bütün tasarım ve çizimlerim benim çocuğum gibidir:P- "bu karalamayı neden ben de kullanmıyorum?" dedim ve hesabım olan bazı sitelerde arka plan deseni olarak kullandım. About.me ve twitter sayfalarım pek bi cıvıl cıvıl oldular.

Facebook hesabımda kapak fotoğrafı olarak yine aynı deseni kullandım, uygun bir profil fotoğrafı yükledim ve zaman tünelim evlere şenlik bir hal aldı:)

Bu arada beni bu sitelerden takip etmek isterseniz yazı içerisinde bağlantı verdim, tıklayınız takibe alınız;)

2012 Ağacım

2011-12-13T12:09:00.006+02:00

Uzuuun zamandır yeni yıl ağacı süslemiyorum. Ama çiziyorum. Bu da yeni nesil yılbaşı ağacı.

Eski nesil şöyle oluyor? -çocukluğa bir dönüş- Çocukken mahalledeki çam ağaçlarından budanan çam dalları arardık, aylar öncesinden bile olsa alıp eve koyardık. Budanmış dal bulamazsak babadan/amcadan, çam ağaçlarına zarar vermek pahasına bir kaç dal kestirirdik:( N'apalım çok mutlu oluyorduk. Sonra okul kırtasiyesinden aldığımız fener kağıtları ve toplardan -harçlıklarımızdan biriktirerek- alırdık, hatta hediye bile alırdım ben herkese:) Ve o kadar uyduruk o kadar karışık ama bizi bir o kadar mutlu eden ağaçlardı ki biz onları aylarca bozdurmazdık annelerimize...

Sonra zaman geçti biz büyüdük ve yılbaşı ağaçları çocukluğumdan daha güzel ve çeşitli olmaya başladı ama bana eski mutluluğu neşeyi veremiyorlar. Çünkü zamanın su gibi akıp geçtiğini bana ilk hatırlatan şey oluyorlar. Ve bir de o süslere, yapmacık ağaçlara verilen paralar kadar hiç bir harcama bana gereksiz gelmiyor. Zaten aslında kültürümüzün bir parçası değiller:)

Ben yılbaşı ağaçlarını çocukluğumda bıraktım ve yeni nesil bir yılbaşı ağacı çizdim. ;)

Onu sevin,koruyun..

Mutlu yıllar. Mussssmutlu yıllar;)

Ne zaman? Ha! ne zaman?

2011-12-10T00:13:00.006+02:00

Hayır bugün değil doğum günüm, yaklaşık yirmi gün önceydi, ancak barışabildim otuzumla, çizim çoktan yapılmıştı hatta...

Şimdi benim buraya bi yazı yazmam lazım.

Hatta buraya uzuuuun bi yazı yazmam lazım. E dile kolay 30 yılı kısacık bir cümleyle anlatmak haksızlık olur yıllarıma...

ve bu çizimin ardından susmak olmaz…

Ancaaakk, şu an bilgisayarımda kayıtlı olan sayfalarca yazıyı burada paylaşmak istemedim ama bir kaç özet cümle yazabilirim.

30 oldum ama ne zaman oldum? Neden oldum? Bi dahaki 30 ne zaman acaba? Bir dahaki gençlik ne zamansa ben o güne gitmek istiyorum bir an önce, bu güzel hayatı şu anki bakışımla ve tecrübemle yaşayabilmek için.

Herkesten farklı baktığıma inandım hep, nefes almanın değerini bildim, sahip olduklarıma şükrettim, ama bunları çok geç fark ettim, şimdi bu az da olsa yaşanmışlıkla tekrar bi hayat yaşamak istiyorum en baştan, olabildiğince dolu geçen… Evet otuzumdan tek dileğim bu sanırım.

Hiçbir yaşın geri gelmeyeceği gibi 30 da gelmeyecek diyip yarışmanın süresi birkaç saniye sonra dolacakmış gibi nefes almaya devam, azıcık iz bırakmak hayali ve hevesiyle…

Bu yaştan sonrası güzeldir belki de…

Huzur Kafası

2011-12-08T14:57:00.004+02:00

İçindeki her şeyi boşalttığın zaman -düşünceler, arzular, hatıralar, projeksiyonlar, ümitler- hepsi gittiği zaman, ilk defa kendini bulacaksın, çünkü sen o saf alandan baska bir şey degilsin, içindeki o bakir alan. OSHO

Herkesin biraz huzura ihtiyacı vardır ve bence herkes bazı bazı meditasyon yapıp, kendini dinlemeye zaman ayırmalı.

Zıbarovski Kafası

2011-12-06T13:35:00.003+02:00

Zıbarovski zıbarmaktan gelen bir terimdir. Zıbarmak uyumaktan gelir...
Sevgili Aslı buldu bu ismi:)Bu çizim aslında onun için ama gecenin sessizliğinde uyumak isteyip uyuyamayanlara, uyuması gerekip uyumak istemeyenlere ve benim gibi uykuyu çookk sevenlere de gelsin.

Bu benim tarzım

2011-12-02T11:56:00.004+02:00

KendiTarzım.com diye bir site var, en iyi çizerlerin çizimlerinin defter üzerine lazerle işlenip defterlerin satışa sunulduğu bir site. Ben "en iyi çizer" değilim ama Arwey defter çok sevdiğimden, özel bir çizim yapıp kendim için bir defter yapılmasını rica ettim, beni kırmadılar. Ayrıca twitter sayfalarından da 2 adet ayraç kazanmıştım, ikisini birden gönderdiler beni çok mutlu ettiler. Kendilerine çok teşekkür ediyorum.

Siz de iyi çizerlerin çizimlerinin yer aldığı bu defterlere sahip olmak istiyorsanız buraya buyrun;)

Blog kafası

2011-11-30T19:30:00.002+02:00

Canım blogum üzerinde yeni değişiklikler yapma zamanı gelmişti.

Çizimi ve blog konseptimi seveceğinizi umuyorum, yorumlarınızı bekliyorummm;))

Yağmur sonrası kafası

2011-11-14T18:17:00.005+02:00

Hayatımda daha önce bu kadar güzel bir gökkuşağı görmemiştim.

Ufuk çizgisinin bir noktasından başka bir noktasına kadar uzanıp büyüledi beni!

Bayram çizimi

2011-11-06T10:45:00.002+02:00

İyi bayramlar, mutlu koyunlar. ^^

Muhteşem yol maceralarım

2011-11-03T21:54:00.002+02:00

Otobüs yolculuklarım hep macera dolu geçmiştir. Bu da onlardan biri. Bu yolculuktan aklımda kalan tek görüntü çizimdeki görüntüdür.Şehrimi yeni değiştirdim, yerleştim, artık bir süre memlekete gitmem derken ailemi özlediğimi fark ettim. Depremin sinirlerimi yıpratması, yoğun çalışmalar ve üzücü gönül işlerinden sonra aileme ihtiyaç duydum "anneme bi sarılırım geçer" dedim, otobüs biletimi aldım.

Otobüs firmaları da ayrı bir âlem. En kaliteli bildiğimiz iki otobüs firması da gözümden iyice düştü diyebilirim. Müşteri hizmetleri berbat çalışıyor, müşteri hizmetleri iyi olan yolculukta hüsranlar yaşatıyor. Bir saat rötar, arızalı klima, her durakta durması bana tam bir işkence yaşattı. Hele hele benim gibi yolculuk sırasında gözünü bile kırpmayan birinin her seferinde kendine ağlayan çocuklu bir yolcuyu çekmesi nasıl bir "kanun" çözemedim.

Yolculuğumun en iyi tarafı mola yerinde içtiğim domates çorbası ve yeni edindiğim kız arkadaşım oldu:)

Yine öyle bir-iki dakikalık kısa bir mola sırasında kapalı bir oyuncakçıda gördüğü gitarı "isterim de isterim" diye tutturan afacan çocuğun otobüsü ayağa kaldırması, Adana'ya varana kadar çenesinin bir dakika bile durmaması, çenesi dursa koltuğuma ayaklarıyla vurması bana inanılmaz bir yolculuk yaşattı.

Üç gündür memleketteyim, hala uykumu alamadım.

Her yolculuğumda bu ve buna benzer zorlukları nasıl engellerim? "Murphy" ya da "çekim gücü" kanunları konusunda bana yardım eden olursa minnettar kalırım. ;)

Yardım deyip geçme

2011-11-03T18:07:00.003+02:00

Belki bu blogu pek kimse okumuyor, belki anlattıklarım pek bir şey ifade etmeyecek ama buraya depremi benim yaşadıklarımla anlatmak istiyorum.

Öncelikle hayır Van'da değildim. Oradaki insanların acısını İstanbul'da arkadaşımın sıcak evinde karnım tok, sırtım pek bir şekilde hissetmeye çalıştım. 98 Adana depremini yaşamış fakat tek sıyrık bile almadan atlatan, evine hiç zarar gelmeyen bir insan olarak hissetmeye çalıştım.

Maalesef elimden hiç bir şey gelmedi. Üzülmek yetmedi, görüntülere gözyaşı dökmek yetmedi, gece uykularımın kaçması bu acı olayı düzeltmeye yetmedi...

Bir şeyler yapmak istedim herkes gibi. Daha doğrusu bu depremi bir "ilahi adalet" olarak gören ırkçı kesimin tam tersini savunan insanlar gibi. En başta böyle düşünen, vicdandan yoksun kalmış insanları görerek insanlığın ne hale gelmiş olduğuna şahit oldum. İnanın bu depremin acıları kadar üzücü bir durum.

Daha sonra kendi çapımdaki kendi imkanlarımla "neler yapabilirim"i düşündüm. Bir an kendi battaniyemi, patik ve çoraplarımı, hırkalarımı vs. göndermeyi düşündüm. Van'a gitmeyi istedim. Bütün büyük battaniye, çadır, soba firmalarını aramayı düşündüm... O insanların çaresizliklerini gördükçe, birşey yapamamanın çaresizliğini hissettim, ama bu düşündüklerimin hepsini tek başıma yapamazdım zaten..

İşte o noktada Türk insanının bir bütün olduğunda neler yapabileceğini gördüm. İşte o noktada Sosyal Medya'nın gücünü gördüm ve kendi adıma içim biraz daha rahatladı.

"İyilik yap denize at" demiş atalarımız. Bence bu deyimin geçersiz kaldığı bir durumu yaşadı ülkemiz. İyilik yapan herkes ne yaptığını söyledi ki söylemeliydi, diğer herkesi harekete geçirebilmek için çok etkiliydi. Irkçı söylemlere bir cevap niteliği taşıması açısından çok etkiliydi.

"Twitter akıllı adam işi değil" diyen arkadaşlarım vardı benim. Eminim hala fark etmediler bu felaketin yaralarının sarılmasında ne kadar büyük pay sahibi olduğunun. Türkiye'nin en çok takip edilen twitter kullanıcıları, ünlü ünsüz herkes seferber oldu, firmaların yardım paketleri göndermesi ve ulaştırması açısından. Baskılar yapıldı tüm firmalara. Sadece o da değil, onlarca can kurtuldu twitter sayesinde. Var mı daha güzeli?

Bir kaç site açıldı Van'a yardım etmek isteyen insanları yönlendirmek için. Belediyeler her ne kadar bu sayede prim yapmaya da çalışsalar en çok onlar çalıştı ve halktan yardımlarını en çok sosyal medya sayesinde toplayabildi. Paketlemede yardım edecek gönüllü insanlar bile yine oradan organize oldular.

Ne kadar büyük yardımlar yapıldı, ne kadarı oraya ulaştı bilinmez ama gördüklerim beni inanılmaz gururlandırmaya yetti. Organize eden, yardım eden, destek olan, oturduğu yerden sadece boş mesaj atan herkese "helal olsun" dedirtti. En büyük helal olsun, orada gece gündüz çalışan kurtarma ekiplerine, başımızdan eksik etmesin onları.

İnsanlığımı hatırladım. Bu böylece kuru bir laf gibi dursa da "insanlığımı hatırladım". En çok ne zaman ağladım biliyor musunuz? Elimden maddi pek fazla bir şey gelmediğinden gönüllü yardımcı olarak çalışmayı seçtiğim sırada bir belediye binasında gördüklerim beni o kadar insan içinde ağlatmaya yetti. Merak etmeyin o kadar çok çalışıyordu ki insanlar, kimse ağladığımı fark etmedi bile:)

Nasıl duygulandığımı nasıl gururlandığımı anlamanız için, o belediye binasının kapısından içeriye sel gibi akan yardım eşyalarına bakıp, onları canhıraş bir şekilde istifleyip ayırmaya çalışan gönüllü insanları gördüğünüzde anlarsınız ancak.

Her yerde arı gibi çalışan, uzakta bi yerlerde ailesi parçalanan, evi yıkılan, üşüyen aç binlerce insanın yüzünü biraz olsun güldürmek isteyen insan vardı.

Ben ise bu yardım selinin küçük ama küçücük bir parçası olmaktan inanılmaz mutlu olan, vatandaşıyla gurur duyan biriydim.

Devlet mi? Boş verin onu biz bize yeteriz her zaman zaten;)

Kağıtsal mevzular

2011-10-22T15:05:00.007+03:00

Bir takım düşünceler içindeydim, şimdiyse bir takım çalışmalar içindeyim. Daha önce burada da bahsettiğim bu bloga kardeş geldi.

Esrarengiz Şeyler'i takip eden aradaşlarım o blogu ve yaptıklarımı seveceğinden neredeyse eminim. Fotoğraflarda olduğu gibi çizimler yapıyorum, kağıtlar kesiyorum, yapıştırıp zarflıyorum ve hem de eskiden olduğu gibi "tükenmez kalem" ile adres yazıp "postaneden" postalıyorum. Ve bu beni o kadar mutlu ediyor ki.

Kağıttan Şeyler'e bekliyorum;)

İyi seyirler.

2011-10-13T00:50:00.005+03:00

Bilenler bilir, çok uzun zamandır tv izlemiyorum. Hatta o kadar ki bir ara "aa televizyon diye bir icat vardı dimi" diye düşünmeye başladım. Hem işlerimin yoğunluğundan, hem de türk dizilerini sevmiyor olmamdan dolayı. Haber, tartışma vs. programlarını ise tercihen izlemiyorum.

Evde annem yüzümü daha çok görebilmek için dizi saatlerinde çağırmaya başlardı "gel kızım gel şu diziyi izleyelim de yüzünü göreyim azıcık" diye. 5-10 dakika zor dayanırdım. Çünkü yapacak o kadar iş, internetten indirilmiş o kadar film, dizi ve belgesel var ki...

Yuvam değişince daha farklı oldu durum nedense. Sanırım televizyonda zap konusunda daha serbest kaldığım için azar azar izlemeye başladım.

Geçen gün ev arkadaşım işle ilgili önemli bir şeyler konuşurken ben internetten tv guide bakıp "bu akşam hangi dizi var acaba" diye düşünürken buldum kendimi.

Akşam saatleri artık işimi bitirmiş, çayımı/kahvemi ve battaniyemi yanıma almış tv izlemeye koyuluyorum. Çok işim varsa da çalışırken izliyorum. Kardeşlerim ve annem görse çok şaşırır evet ama artık diziler hoşuma gitmeye başladı;)

Demem o ki, bugün de işleri bitirip geçtim tv karşısına, keyif yapmaya.
Herkese iyi seyirler...

Çatı Katı

2011-10-11T01:37:00.002+03:00

Film gerçek olsa ya!

2011-09-19T22:05:00.007+03:00

İstanbul'a yerleşiyor olmam, mevsimsel açıdan öyle bir zamana denk geldi ki hem yazlık hem kışlık giysilerimi götürmeliyim. Bir de benim gibi hiçbir giysisinden mahrum olmak istemeyen biri eminim 3-4 bavulu hazırlamıştı bile. Bir de tüm kitaplarımı götürmek istiyorum, üstelik yıllardır kapağını açmadığım kitaplarımı bile, sanki oraya okumaya gidiyormuşum gibi:)

Ayakkabılarım var bir de, eski-yeni, yazlık-kışlık, hiç birinden ayrılamam ki...

Gidiş uçak biletimi hazırladım vee o kadar eşyayı götürürken ekstra bagaj parası falan ödeyeceğime anneme de bir bilet aldım:) Yoo yo hayır anneme odamı falan temizletmek niyetim yok, hele ki orada bize güzel yemekler yapmasını isteyeceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. :P

Şaka bi yana annemin yaşayacağım yeri görmesi ve oraları gezdirmek niyetim. Evimizi, odamı, ofisimi ve boğazda çay içmenin keyfini göstermek amacım. Yani aslında ilişkimiz hem alıcı hem verici durumda. Yani her iki taraf kazanmış olacak:)

Aslında gönül isterdi ki "Up" filminde olduğu gibi tüm evimi yüzlerce balona bağlayıp herkesi ve her şeyimi birden götürebilmek. Annemi, babamı, kardeşlerimi..

Hiç ayrılmayalım, hiç özlem duymayalım diye..

...

2011-09-19T13:48:00.005+03:00

Seni seviyorum. Seni seviyorum çünkü dünyadaki bütün aşklar aynı göle akan farklı ırmaklar gibidir. O gölde kavuştuktan sonra hepsi tek bir aşk olur, yağmur bereketiyle toprağa yağar.

Seni geçtiği her yerde bitkilere, ormanlara hayat veren bir nehir gibi seviyorum. Seni susayana su veren, insanları istedikleri menzile ulaştıran bir nehir gibi seviyorum.

Çağlayanlarda başka hızda koşacağını anlamış, çukurlarda dinlenmeyi öğrenmiş bir nehir gibi seviyorum seni. Seni seviyorum çünkü hepimiz aynı yerde, bizi hâlâ suyuyla besleyen aynı kaynaktan doğduk. O yüzden zayıf düştüğümüzde tek ilacımız biraz beklemektir. Elbet bahar gelir, kış karları eriyip bize taptaze bir enerji verir.

Bir dağın başında yapayalnız yola çıkan cılız bir su gibi seviyorum seni; o su giderek büyür, önüne çıkan başka sularla birleşir, ta ki hedefine giden yoldaki bütün engelleri yıkacak hale gelene kadar.

O yüzden sevgini içime alıyor, sana da sevgimi veriyorum. Bir erkeğin bir kadına, bir babanın kızına, Tanrı'nın bütün yarattıklarına duyduğu sevgi değil bu. Tıpkı niye o yollardan geçtiğini anlatamadan hedefine koşan bir nehir gibi, ismi ve açıklaması olmayan bir sevgi. Alacağı da vereceği de olmayan, sadece varlığını hissettiren bir sevgi. Asla senin olmayacağım, asla benim olmayacaksın, ama yine de söyleyebilirim: Seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum.

Paulo Coelho - Elif

ALEPH by Raif Kurt from Raif Kurt on Vimeo.

Fotocanlar

2011-09-19T00:43:00.003+03:00

Sevgili Alev ve Erkin'i çizmiştim. Blog takipçilerimle paylaşmadan olmazdı.

Arkada Erkin'in alevlehayat etiketli feedlerini yazmıştım ama burada belli belirsiz bıraktım, Alev kızıyor:))

İkinizi de çok seviyorum canlarım! ;)

Evim

2011-09-03T15:29:00.003+03:00

Yazmak zekaya iyi gelir diyorlar. Bilmem hangi bitki de zekaya iyi geliyormuş. Kırmızı gıdalar şuna iyi, yeşiller buna diye, güzel şeylerin yanı sıra tükettiğimiz her şeyin kanserojen olduğu gazete ve tv’den duyurularak insanların kafası allak bullak edildi. Yani en azından benim öyle. Ne yiyeceğimi, neden uzak duracağımı şaşırdım, o nedenle her şeyi yiyorum sanırım.

Annem hepsini dinler mesela, sabah kuşağı programlarında güya vatandaşa faydalı bilgi adı altında alengirli tarifler verip bir yandan ticari kar sağlayan doktor amcalarımız çelmiştir annemin de aklını.

Bir sabah uyandığımda elinde koyu renk bir karışımla karşıma çıktığında anladım sağlıklı yaşam konusunda ne kadar çaresiz olduğumuzu. İçindekiler: pancar, havuç, elma, maydanoz ve sarımsak suyu. "İç bunu, karaciğere iyi gelir" dese de annem, sırf onu kırmamak adına içmiştim burnumu tıkayarak. Anne işte sen iyi ol diye yapmayacağı şey yok ki. İğrenç karışımlarla, sevmediğin sebzelerle beslemeye çalışsa da, her dışarıya çıkışlarında sorguya çekse de, ondan başka kimse böyle güzel sevemez ve böyle güzel kucaklayamaz seni.

Annelik olgusundan bahsetmek değildi aslında niyetim. İçimden geldiği gibi yazıyorum şu an, asıl anlatmaya çalıştığım her zaman geç fark ettiğimiz değerler. Hayatımda en değerli varlık diye düşününce, en başında annem geliyor benim için. Babam daha sonra. Aslında eşit. Hiç bir çocuk tam olarak bilememiştir bunu sanırım.

Ben hiç altmış gün uzak kalmadım ailemden, onlarsız bu kadar gece uyumadım, bu kadar sabah uyanmadım hiç.. Diyeceksiniz ki iki ayda mı anladın evinin değerini. E ben zaten bir adamın peşinde tüm yuvamı unutmuştum ki… Atınca tüm gereksiz şeyleri hayatından, biraz da uzak kaldın mı yuvandan anlıyorsun işte o zaman kendi yastığında huzurla uyumanın nasıl bir nimet olduğunu, anlıyorsun annenin yaptığı bir bamya yemeğinin bile güzelliğini ve anlıyorsun babanın senin için ağacında sarıp sarmalayarak sakladığı üzümün, böğürtlenin ne kadar lezzetli olduğunu.

Gereksiz düşüncelerini, geçmişini çıkarabiliyorsan aklından, karşına çıkan her olay ve her objeden bir pay, biraz mutluluk çıkarabiliyorsan hayattasın demektir benim için. Aksi halde yaşama bile.

Gördüğü çiçeği böceği selamlayan ve konuşan, yemeği, içeceği şükrederek ve koklayarak yiyip içen, ufacık şeylere güzel anlamlar yükleyerek deli deli sırıtan bir insan olup çıkıyorsun “değer” kavramını anladığın zaman. Alıp verdiğin nefes daha bir anlamlı geliyor, yüce geliyor.

Yalnız o kadar da değil. Gerçekten ayırdına varamadım nedendir bu farkındalık, bu çok önceden anlaşılması gereken değerler neden şimdi gün gibi ortaya çıkıyor ya da çıkmıştı da görmezden mi geliyordum hep… Dediğim gibi aşk sandığım o şey kör etmişti gözümü hayata karşı.

Ama mesela bir bayramdan, çocukluğumdan beri hiç bu kadar zevk almamıştım. Çocukluğumda nasıl yaşadıysam öyle yaşadım bu bayramı. Aynı şekilde bir bayramlık elbise ve ayakkabı aldım, tıpkı küçükken annemin sakladığı yerden çıkarıp verdiği ve mutlulukla giyip gezmelere gittiğimiz bayramlar gibiydi. Tek fark telefon mesajlarıydı ve tek fark ben artık büyüktüm, aile ise kalabalık. En güzeli de bir arada harika bir öğlen yemeği. Yedikçe yiyesin geliyor o anın mutluluğundan, dünyanın en kötü yiyeceği olsa yersin, o derece...

Uzun süre yuvadan uzak kalışının herkes üzerinde etkisini görüyorsun, “bu kadar mı seviliyormuşum ben” düşüncesiyle içten içe daha bir bağlanıyorsun aileye. Amcam hiç bu kadar güzel kucaklamamıştı mesela beni. Kuzenlerim, boyumu aşan kuzenlerim birbirinden tatlı... Babaanne hele, yaşlılık işte, “seni bir daha göremicem sandım kızım” diyerek zor kuruttuğum gözyaşlarımı yeniden fişeklerken, “dedem de olsaydı şu an” diye geçiyor aklımdan. "Şimdi o olsaydı fındık, fıstık, lokum yedirirdi zorla". İlk ve en büyük torunlarıyım ne de olsa, yerim ayrı. "İyi etmedim mi acaba şehrimi değiştirmekle, ama ben sık sık ziyarete gelirim zaten" diye düşüncelerle geçti tüm bayram.

Günler beklemekle, günler heves ve heyecanla geçiyor aslında, eşyaları ve tüm güzel anıları iki bavula doldurup gitme düşüncesinin de hüznüyle, yeni hayatımdaki güzelliklere doğru koşmak geliyor içimden, kökleri burada bırakarak yeniden kök salmak ve filizlenmek üzere.

Gerçi kendi odamda mutfaktan gelen peynirli sıkma ve omlet kokularıyla uyanmayı, kahvaltı sonrası yoldan bağırarak geçen biciciden yediğim biciyi, onbeş yaşındaki kardeşimle bilgisayar kavgalarımızı, kalınlaşan sesiyle arabesk şarkılarla dalga geçen şebekliğini, şehrimin sıcak sokaklarında yürümeyi, adım başı gördüğün yüzlerin hep tanıdık olmasını, sakinliğini ve yardımseverliğini, anneanne içliköftesini, ekşili dolmasını, tarhanasını, elma ağacı altında muhteşem kahvaltıları, asma altındaki hamakta kitap okumayı, dalından domates, biber toplayarak yemeyi, annemin her gün mahallede olup bitenleri sıkılmadan anlatmasını, kız kardeşimin her şeyini, baharda portakal çiçeği, yazın tezek, kışın kömür dumanı, dört mevsim kebap kokusunu çok ama çok özleyeceğim.

Böyle bir yuvada büyüdüğüm için şükürler olsun.

Bu ne kafası?

2011-08-16T14:35:00.003+03:00

Bu ne kafası diyenlere cevabım: Tatil kafası.

Deniz, kum, güneş havası. Evet tatilsizlik başıma vurdu.

Ellerim işte...

2011-08-14T23:43:00.004+03:00

Arada bir böyle şeyler çizdiğim doğrudur.

Bu çizim aylardır defterimde. Neden şimdi yazıyorum yazısını? Bu çizgiler benim şu anki yaşamımı ve bulunduğum durumu o kadar iyi yansıtıyor ki, şaşırıp kaldım kendi kendime.

Aylar öncesinde bulunduğum her ortamın, içtiğim her kahvenin, söylediğim her cümlenin, hissettiğim her hüznün ve mutluluğun çizgisini görebilirsiniz. Ama tam olarak bu günü yansıtması...

Adeta ellerim önceden geleceği görmüş gibi...

Afrika Yardım Banner'ları

2011-08-14T23:31:00.006+03:00

İnsani Yardım Vakfı'nın katkıları ve Afrika'ya Yardım Bannerları
Ben sayfama ekledim, hadi siz de bu bannerlardan birini seçin ve blog sayfamızdan bu insani yardımı duymayanlara duyuralım.
ve elbette elimizden gelen yardımı esirgemeyelim.

Bir serbest tasarımcı nasıl mutlu olur? (Volume 6)

2011-08-02T14:25:00.008+03:00

Bir önceki postumda bahsettiğim kendini beğenmişlik olayı işte tam olarak yukarıdaki fotoğrafta vuku buluyor. Daha önce yine burada, şurada, orada ve burada ve yine şurada okumuş olduğunuz, bir tasarımcının mutlu olma halleri serisine bir yenisi daha eklendi.

www.adasan.com.tr için Cihan arkadaşımla birlikte bu güzel projeyi çok kısa bir sürede gerçekleştirdik ve kendimizle gurur duyuyoruz:D O fotoğrafını çekti ve ben tasarladım:)

Cihan arkadaşımın blogunda yayınladığı yazı için buraya bir tık.

Yine canım arkadaşım Cihan'ın takdir edilesi çalışmalarını takip etmek isteyenler için www.cihanyuce.com ;)

Bir kendini beğenmişlik hikayesi.

2011-07-30T00:46:00.004+03:00

Adana için küçük, benim için büyük bir adım atıldı. Adana'da olanlar gözlerini reklam mecralarına çevirip sabırla beklesin, olmayanlar ise blog sayfamdan "bir tasarımcı nasıl mutlu olur" isimli yazı dizisini takip etsin. :)
Saygılar.

Böyle bir gün.

2011-07-22T14:14:00.005+03:00

Dikkat! Burası elit iş çevresinin zaman geçirdiği bir çay bahçesi. Herkes ciddi konularda konuşup güzel kıyafetlerine/takım elbiselerine dikkat ederek yiyip içiyor. İçeriden mükemmel tost kokuları geliyor,iş insanlarının tostu da başka oluyor demek ki...

Ortam kasıyor, hava esiyor, ben ise sudoku çözüyor, ağzıma bir sezen şarkısını tutturmuş abidik gubidik rahat hareketlerimle zaman geçiriyorum.

Derken sandviçini ısıran adamla göz göze geliyoruz. Grand tuvalet ağzını kocaman açarken gözüme ne kadar garip göründüğünü bilse "ne var? senin de ağzın yok mu?" diyiverirdi bana eminim. Yarım saat boyunca gözleri üzerimdeydi, hissettim. "Kariyer sahibi olabilirsin Tarık Akan bakışlı abicim, fekat tipim değilsin" diyiverirdim bir şey söylese.

Ardından servis elemanı geliyor. Hani şu "tuvalet ne tarafta?" soruma karşılık "maalesef tuvaletimiz yok" deyip yakınlardaki umumi tuvaletin varlığını benden gizleyen eleman. Ne kadar şık giyinmişsem artık, beni umumi helaya yakıştıramadı ki garip. "Bir şey ister misiniz?" diye sordu otuzbeşinci defa. "Evet tuvalet isterim" diyecektim ki vazgeçtim.

İçtiğim türk kahvesinin dişkovuğuna yetmeyecek düzeyde minimalist tarzının bıraktığı hoş tatla oradan ayrılıyorum.

Hoşçakalın cam bina insanları, hoşçakal tuvaletsiz kalasıca arkadaş.

Ben mi deliyim, bu şehir mi büyülü?

2011-07-16T21:35:00.007+03:00

İnsanın çok güzel dostlarının olması, bir de bu dostlarla oturup sohbet edebileceğiniz zamanınız ve muhteşem bir manzara eşliğinde paylaşacak güzel konuların olması sizin ne kadar şanslı bir insan olduğunuzu gösterir. Bir de bunun üstüne 'hiç mutlu değilim' diyorsanız 'ayıp' diyorum:)

Boğaz manzaralı bir sahil çay bahçesinde orta kahvelerimizi yudumlarken arkadaşım -aynı zamanda adaşım- anlatıyor ben dinliyorum, ben anlatıyorum arkadaşım dinliyor. Bu şehir mi büyülü, dalgalar mı deli, ben mi deliyim, arkadaşımda mı bişey var bilmeden mükemmel duygulara kapılıp bambaşka bi dünyada buldum kendimi. Verdiğim yepyeni kararların verdiği umudun sarhoşluğu var gibi kendinden geçmiş bir halde, yeniden doğmuş gibi. Kelimeler birbirinin ardından tırmanarak, suskunluğa fırsat vermeden konuşuyoruz. Biz susunca dalgalar ve martılar konuşuyor. Bir an zamanın da deli olduğunu hatırlıyor ve saate bakıyorum ki o güzel anların sona ermesi gerekiyor, ayrılıyoruz..

Ertesi gün yine aynı saatlerde canım kadar sevdiğim başka bir arkadaşımla şehrin kalabalığının sesimizi bastırmaya çalıştığı bir mekanda yine orta kahveyle dalıyoruz başka dünyalara. Rakı kadehleri saygıdan çıkar ya en yukarıya, öyle çıkıyor birbiri üstüne kelimeler yine, fırsat vermiyoruz gereksiz düşüncelere.

İşte öyle oturuyor hayatın çarkları yerine. Farklı hayatlardan ortak noktalar ortaya çıkıyor, hayat gözlerinin önüne getiriyor gerçekleri. Ne kadar güzel, ne kadar başarılı, ne kadar hayat tecrübesi yüklü bir insan olduğumu, bu güzel şehirde gelecekten konuşabileceğin güzellikte insanların arasında birden farkediyorum. Yaşadığım mutsuzluklar ezildikçe eziliyor, onlara ihtiyacım olmadığını anlıyorum.

Şükrediyorum herşeye...

Artık böyle!

2011-07-13T15:49:00.003+03:00

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore iPad App Trailer from Moonbot Studios on Vimeo.

Biz kitabın dokusunu ve kokusunu hissedip okuyarak büyüdük. Bu teknoloji de böyle bir imkan işte, hangisi daha iyi ben seçemedim.

Evren ne diyorsun?

2011-07-05T19:36:00.003+03:00

İstanbul'da bir sahil parkında denizi izleyen kaç kişinin gözleri önünde böyle bir olay gerçekleşir ki? Hem de kısa süreliğine bu şehirde misafir olan biriyseniz... Ve her şeye "bu bir işaret midir?" diye bakan biriyseniz.. Bu nasıl bir işarettir? :)

Düğün davetiyesi çizimi/tasarımı.

2011-06-30T12:05:00.004+03:00

Blog sayfama bir yıldan fazla bir süredir, en çok "bir düğün davetiyesi" postuyla giren sevgili okuyucu ve evlilik hazırlıkları yapan, davetiyesinin farklı bir tasarım olmasını isteyen gelin/damat adayları. Sizlere güzel bir haberim var.

Kişiye özel ve istenilen teknikte düğün davetiyenizi hazırlamak istiyorum.

Bunun için benimle bu mail adresim yoluyla irtibata geçmeniz yeterli: esra@esraarici.com.tr

Adnan Dede

2011-06-28T22:47:00.003+03:00

Şu koca şehirde bir yerden bir yere yetişmeye çalışırken o kadar güzel şeyler yaşanıyor ki aslında... Kimisi umursamadan geçiyor, kimisi durup şöyle bi düşünüp mutlu oluyor.

Bugün otobüse binmesine yardım ettiğim Adnan dede mesela. Akbilim yoktu, aslında para ödeyebilirdim ki tam o sırada "hayır çocuğum buradan kullan" diyerek ve karşılığında zorla vermek istediğim bozuklukları almayarak, "insanlık ölmedi" muhabbetinden başlayıp, kendi akrabalarına kadar uzanan bir sohbetin başlangıcını yaptı. En çok Atatürk'ten bahsetti, ben de sorup durdum:) Hatırladığı kadarıyla anlattı. Hem de sadece 15 dakikalık bir yolculuktu. Ama hayatımın en güzel sohbetlerinden biri oldu benim için. Tatlı mı tatlı, genç görünümlü ama saçlarına beyaz yerleşmiş bir dedeydi. Bana Adana'ya geldiği günleri anlattı, önce başka bir şehri anlatıyor, karıştırıyor sandım, ta ki 1948'li yıllardan bahsettiğini anlayana kadar. :)

Ömrünün geri kalanını sağlıkla geçirmen dileğiyle Adnan dede!

Bu bloga kardeş geldi.

2011-06-26T15:02:00.002+03:00

Blog sayfamı çok seviyorum. Nedeni öyle samimi anlatımlar ya da şirin bulunabilecek çizimler falan değil. Sevmemin nedeni, aylarca yazmasan ağzını açıp sana tek kelime edip yüzünü kızartmıyor, kapris yapmıyor. Sadece bekliyor, yazarının/çizerinin keyfinin gelmesini. Canım benim, hiç çemkirmiyorsun ya seni çok seviyorum:))Ha okur kaybetmiş olabilirim o ayrı. Yerden göğe kadar haklısınız okurcanlar! Çizim yoksa yazı var, yazı da yoksa müzik var bundan böyle. Hatta yepyeni iki tane de kardeş blog geliyor size:)

Bir tanesi Kağıttan Şeyler. Uzun zamandır bir köşesinden tutup çekmeye çalıştığım ama bir birinden sinir bozucu engellere takılan bir projedir bu. Sonunda tüm engelleri bir kenara atıp ucundan tutmayı başardım ve karşınızda kartpostal devrini yeniden gündeme getiren blogum Kağıttan Şeyler.

Diğer blog kardeş çok yakında... ;)

Adanalıyık!...

2011-06-03T23:11:00.004+03:00

Bir takım projelerden bazı kesitler.

Hayret verici.

2011-05-05T01:15:00.001+03:00

MINI PLANNERS from Moleskine ® on Vimeo.

Çılgın iş

2011-04-26T21:01:00.002+03:00

Paper Record Player from kellianderson on Vimeo.

Kelli Anderson blog

23 Nisan 1989, Solist Papatya:)

2011-04-23T20:37:00.005+03:00

İlkokulum, öğretmenim, ilk okul arkadaşlarım, papatya kostümlü solistler.. Bu iki fotoğraf 1989'dan kalma ve bugünü hatırlamış olmak beni duygulandırmaya yetti.

Şimdi 29 yaşımdayım, kendimi bu bayrama ait hissetmiyor olmaktan ötürü azıcık utandım. İçimdeki çocuğu kaybetmiş olamam! Her zaman orada bi yerde ama kendimize yakıştıramıyoruz artık çocuk gibi hissetmeyi ya da hayat onu içeride bir yerlere hapsetti.

Bu fotoğrafları görünce.. İşte o duyguyu tarif edemiyorum! Ne kadar tasasız, mutlu, güzel günlerdi. O günlerde tek derdimin papatya kostümümü yetiştirmek ve şarkıları öğrenmekti. Hangi şarkı olduğunu hatırlamıyorum ama canım öğretmenim Osman bey bizi çok iyi hazırlamıştı. Ne kadar iyi olunursa:) Atam'ın bize armağan ettiği o güzel güne layık olmaya çalışıyorduk işte ve mutluyduk.

Tüm çocukların, çocukları olan ebeveynlerin, kendini çocuk hissedenlerin, içindeki çocuğun farkında olan herkesin 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nı yürekten kutluyorum. Mustafa Kemal Atatürk'ü saygıyla anıyorum. Gecikmeli de olsa kutlu ve mutlu olsun. Bu yıl ve her yıl.

Not: Fotoğrafların her ikisinde de en sağda ayaktaki çatık kaşlı bücür benim. :)

Ofis arkadaşım

2011-02-28T20:41:00.002+02:00

Tanıştırayım: İş arkadaşım Metin. Kendisi yazılımcıdır, ihtiyacınız olursa benim aracılığımla ulaşabilirsiniz, onun da söylediği gibi yapamayacağı iş yoktur:))

Haftalık Seyir Defterim

2011-02-17T16:40:00.008+02:00

Animasyon filmleri çok ama çok seviyorum. Kim sevmez:) Neşe veriyor insana, terapi niyetine her gün izlenir. Ben de aynen öyle yapıyorum, her hafta yeni bir animasyon keşfediyorum, bu hafta beğenimi en çok kazanan animasyon "Despicable me" yani "Çılgın Hırsız". Öyle bir beğeni ki her akşam eve döndüğümde maillere, twittera şöyle bir gözattıktan sonra en eğlenceli bölümlerini açıp izlemek, hatta çalışırken bir yandan da dinlemek benim için bir alışkanlık haline geldi. Size de tavsiye etmek istedim, eğer izlemediyseniz mutlaka izleyin derim;) Ama özellikle orijinali olsun.

Önceki haftalarda izlediğim animasyonlar ise şöyle: "Bolt", "G-Force", "Marry and Max"(bu stopmotion film ayrı bir post konusu olabilir)izlediğim ve önerdiğim filmler arasında.

Madem haftalık seyir defterimden konu açılmış, biraz da dizilerden bahsedeyim. Her fırsatta bir bölüm izlemek üzere indirdiğim dizi "Mad Man", daha önce izlememiş olmaktan utanç duyarak, şiddetle tavsiye ettiğim dizilerden, özellikle mesleği reklamcılık&tasarım olan arkadaşlar için;) Birinci sezonu henüz bitirdim, devam edip etmediği hakkında bilgim yok ama her zaman yaptığım gibi sezon sezon indiriyorum ya da şu dizi sitesinden izliyorum;) Aynı şekilde House MD, Chuck, Californication, Spartacus, The Pacific dizilerini yayınlandığı günün ertesi günü bu siteden izliyorum.

Ne kadar verimli çalışırsam çalışayım, bişeyler izlemeden geçen günlerimi çok boş hissediyorum, bilmem size de oluyor mu ama benim son zamanlarım işte böyle geçiyor.;)

Her ne izliyorsanız, size de iyi seyirler, sevgiler.

Aşk robotu

2011-02-07T12:27:00.004+02:00

Bir yorum, bir isim bulamadım, çizimden nasıl bir anlam çıkarırsanız öyle olsun. Sadece yeni grafik tabletimin ilk çizittiriği, sadece içimden geldiği gibi..

Sevgilerimle.

Değerli bir portfolio: gulsahtunc.com

2011-01-25T19:46:00.005+02:00

2002 yılının Eylül ayıydı tanışmamız. Yüzlerce kişi arasından seçilen en yetenekli öğrenciler bir birini tanımaya başlarken öğrendim önceden aslında bir üniversite bitirdiğini ancak sanatla ilgili bir bölüm okumak istediğini. Derken başladı dört yıllık serüven, iyisiyle kötüsüyle yaşandı bu dört yıl.. Hep yanımda olduğunu bildiğim sayılı arkadaşlarımdan biri olduğunu bilerek bugünlere kadar geldik..

Ben mezun olmadan başladım çalışmaya, 'orda burda ne iş olsa yaptım' derler ya öyle oldu benim çalışma hayatım. Biraz web, biraz basılı işler, biraz da matbaa... Ama o hiç yılmadan, usanmadan, yolunu değiştirmeden tek bir rotada ilerledi ve bu yolda başarılı oldu.

Canım arkadaşım Gülşah'tan bahsediyorum. Her ne kadar bulunduğumuz ortamdan memnun olmasak ve hakettiğimiz başarılı hayata ulaşamamış olsak da, yüreğinden geçen yerlere bir an evvel geleceğine yürekten inanıyorum.

Üniversite süreci ve ardından bizi gerçek anlamda eğiten piyasa hayatı içerisinde gerçekleştirmiş olduğu çalışmalarını bir site altında topladı. Hayrılı ve uğurlu olsun diyorum kendisine;)

Buradan çalışmalarını görebilir ve Gülşah Tunç ile irtibata geçebilirsiniz;)

Kınama Seansım.

2011-01-19T12:59:00.006+02:00

Bir kaç küçük kınama cümlesi kurmak istiyorum. 2011 güzel başlayacak ve çok güzel gidecek dedik ama daha dakika bir gol bir misali kötü başladık.

Hangisinden başlasam bilemiyorum.

20 bin lira ödüllü bir logo tasarım yarışmasına harıl harıl hazırlanıp, stres ve heyecan içinde katıldım. Neymiş efendim uygun logo bulunamamışmış, yarışma iptal edildi. Yaklaşık 1000 kişi katılmış, 1500 civarı logodan bir tane bile seçememişler. Yıllardır varolan logoları da bir şeye benzese.. Hem para ödülünü kimseye vermediler hem de ellerinde binlerce logo var. Kınım kınım kınıyorum kendilerini ve yukarıdaki bakışı atıyorum.

Bir diğer kınama ise LÖSEV yararına gerçekleştirilen bir hediye çekilişiyle ilgili. Gönüllü kişiler arasında yapılan çekilişle herkes birbirine hediye gönderdi, herkes birbirinden hediye aldı ama ben alamadım. 24 Aralıktan beri alındı hediyeler bugün 19 Ocak. Bundan kim sorumluysa kınayıp yukarıdaki bakışı atıyorum.

Hayır hediyesinde değilim, onun geliri çok güzel bir yere gidiyor. Yeri gelmişken Alev'e çok teşekkür edeyim bu organizasyonu ayarladığı ve yönettiği için. Ayrıca yeri gelmişken LÖSEV'e yardımda bulunmak isterseniz ISPANAK sitesinden sevdiklerinize güzel hediyeler gönderip, çocukları mutlu edebilirsiniz;)

En büyük kızgınlığım ise yılbaşında girdiğim iş yerim ve patronumla ilgili. Çalışanlarının sözüne önem vermeyen, onları dinlemeyen, iş üstüne iş yıkan ve üstelik çalışanın suçu olmayan ufak hataları büyütüp yüzüne vuran patronlar benden uzak durun. Derken işten ayrılmış bulunuyorum. Şartlarınız iyi olabilir ama özgürlüğümü bu kadar kısıtlayamaz ve mesleğimden nefret etmeme neden olamazsınız. Sizleri kınım kınım kınıyorum ve yukarıdaki bakışı atıyorum.

Arkadaşlar ben çok rahatladım, ohh!! okuduğunuz için teşekkürler! ;)

Yanlış zaman, yanlış mekan, yanlış reklam.

2011-01-18T11:58:00.003+02:00

Yaşadığım yeri pek kimse bilmez ama bilenler bu fotoğraftaki reklam kampanyasının ne kadar yanlış bir konumda ve yanlış bir şekilde uygulandığını mutlaka anlar. Tasarım, iletişim, reklam vs. okumaya gerek yok, hedef kitle deyince aklınıza ne gelir? Ahkam kesmek haddim değil. Ancak bunun için çok kültürlü de olmaya gerek yok. Ama bu reklam, 1 kilo eti ayda bir zar zor alınabilen bir mahallenin kasabının yanında yer alıyor. Bizim Hatice abla bu ayakkabının ederini bi 15 gün idare ettirir mutfağında.

Burada reklam&rezervasyon firmasına mı kızayım yoksa markaya mı bilemedim, güldüm geçtim. :)

2010 Enlerim.

2010-12-29T20:13:00.006+02:00

Sevgili blogdaşım Ata, 2010 yılı biterken bir enler listesi yapmış ve onu takip eden bizlere de bunu yapmamızı önermiş. Ne de iyi etmiş. Kopyala/yapıştır yapmama kızmaz umarım:)

Şöyle bir düşününce genel olarak 2010 benim için kötü izler bırakan bir yıl olsa da iyisiyle kötüsüyle benim hayatım deyip, eğlenerek karalamaya başlıyorum.

En iyi film: Avatar

En iyi dizi: House, Chuck ve Ezel:)

En iyi kitap: Sınırlar - Hanry Cloud/John Townsend

En iyi oyun: Bejeweld :P

En iyi tiyatro: Ölüm Kitabı

En iyi yerli albüm: Tarkan, Sıla

En iyi gadget: Sony Ericsson telefonum ve kulaklığım :P

En iyi web sitesi: Facebook

En iyi restoran: KFC :)

En iyi içki: Limonata

En iyi kahve: Karamel Macchiato :)

Yılın kendim hakkındaki önemli olayı: İki defa iş değiştirmek ve sevgilimden ayrılmak.

Yılın şanssızlığı: Ailemin açtığı cafenin ve çalıştığım ajansın kapanması

Yılın hayalkırıklığı: Doğum günümü kutlayamamak.

Yılın en mutlu olayı: Şu an çalıştığım işe girmek.

Yok ben sevmedim bu enleri:) Görürsünüz, 2011 bana çok daha iyi gelecek;))

Vay bıyıklı inek!

2010-12-29T19:47:00.005+02:00

Sevgili Alev'in böyle şirin bir blog sayfası var. Ben de duramadım bu ineği çizdim. Hatta bu konuda çok yakında kendisine daha hoş bir sürprizim olabilir;)

Mutfak Teyze'yi çizdim

2010-11-27T15:10:00.005+02:00

Mutfak Teyzem rica etti, kıramadım, çizdim:) Buradan sitesine gidip güzel tariflerine ulaşabilir, şuradan facebook sayfasına katılabilir, oradan da takip edebilirsiniz;)

Film gibi hayatım.

2010-11-15T11:02:00.004+02:00

Efendim sizi bilmem ama geçtiğimiz hafta televizyonlu koltuk icadını bizzat test etme şansım oldu. Ağzım kulaklarımda bir yolculuk yaşadım. Nerede eski yolculuklar diye başlamak istemiyorum. Ama teknoloji çok ilerledi çok!.. Neyse efendim 4 adet tv kanalı ile dilediğiniz kadar yerli-yabancı film, hatta belgesel izleyebiliyorsunuz. Hatta ve hatta kendi usb girişli cihazınızı kullanarak dilediğiniz müziği dinleyebiliyorsunuz. Hah! işte o kadar çeşit varken ben hangi türden nasıl bir film izlemiş olabilirim sizce?

Tabi ki depremli, kasırgalı ve bol kıyametli bir 2012 filmi, bol virajlı Adana-Alanya yollarında iyi giderdi. Otobüs sallandıkça filmde deprem oldu, filmde kıyametler koptukça otobüs sallandı ve ben ağladım. En güzeli de ben şimdiden 2012'deki kıyamete hazırım! :)

Zaten her zaman uykusuz geçen bir otobüs yolculuğumu bu şekilde noktaladıktan sonra gelelim dönüş yoluna. Gerçek bir film de dönüşte yaşadım. Otobüse yol üstünden bir yerden bineceğimizi belirttiğimiz halde not almayan firma yetkilisi bize gerçek bir macera yaşattı. Evet otobüs bizi almadan yoluna devam eder ve taksiyle 45 dakika tam bir kovalamaca başlar. Evet aynı filmlerde ya da dizilerde olduğu gibi:) Otobüsün rahatsızlığını saymıyorum bile. Malum bayram ağzı, eğer tatil yapmayacaksam otururum artık oturduğum yerde!

Ugg sıcakları

2010-10-29T22:24:00.005+03:00

Ekim ayı Adana sıcağına rağmen ugg giymek bana göre bu görüntüyle eşdeğer!

"tavşan, balık ve ipek böceği besledim"

2010-10-25T19:25:00.005+03:00

Tasarımıyla ilgilendiğim tarım dergisinde bu ay ipek böceği konusu işleniyor. Sayfa tasarımını hazırlarken çocukluğuma gittim resmen.

İlkokul yıllarımda beslerdik onları, bir kutunun içine doldurduğumuz dut yapraklarını kıtır kıtır kemirişlerini izlerdik saatlerce. Sonraki yıllarda 'Hiç hayvan besledin mi?' sorularına cevaben 'tavşan, balık ve ipek böceği besledim' diyordum hep:)

Tebessüm içinde o günlere gittim geldim. Şu sıralar nereden bulunur bilmem ama yeniden beslemeyi çok isterdim.

Profiterol canavarı

2010-10-06T23:07:00.006+03:00

Çook uzun zaman oldu sevgili günlüğüme karalamayalı(iki anlamda da) Bir şeylere tepkili gibiyim ama neye çözemedim. Belki de kendi hayatımda yoluna koyamadığım konularla yüzleşmekten kaçtım, bilemiyorum. Planlar, yapmak istediklerim, heveslerim, meraklarım... Hepsini rafa kaldırmanın hüznüdür belki, biraz da tembellik..

Oysa bu günlüğün bir suçu yok ki, hele de çizmek insanı güzel dünyalara götürürken.. Hayat işte deyip noktalamak istiyorum.

Yie de bu kadar izleyicim varken hayatın zorlukları vız gelsin:) Çizmeye, yazmaya, paylaşmaya değer.. Ama üzgünüm ki yapıyorum böyle yaramazlıklar, ihmal ediyorum arada bir..

Yukarıdaki ben, tam bir profiterollü pasta canavarıyım;)

Bir miktar huzur.

2010-07-09T18:34:00.003+03:00

Yaşadığım şehre(Adana) en yakın, en güzel ve bu yılın en gözde tatil yerlerinden birinde, bir kaç gün sevdiklerimle zaman geçirdim. Bir miktar huzur aldım geldim.. ;)

Yer Kızkalesi, Erdemli / Mersin. Yıllarca ailemle orada tatilimizi geçirdiğimiz için başka bir yere gitmek bile istemiyorum. Hem bu sene Bodrum'dan bile daha kalabalıktı:) Oteller, moteller, pansiyonlar, restaurantlar, türkü barlar, yat turları ve tertemiz kumsalı.. 2 Temmuz'da büyüüük bir eğlence mekanı da açıldı hatta.. Ünlü şarkıcılarımızın konser mekanları arasında yerini aldı.

Bir bronzlaşma seansım sırasında bu çizimi yapmıştım;)
Son olarak Herkese Kızkalesine gidin diyorum! :)

Bir anaokulu web tasarımı.

2010-06-23T11:22:00.003+03:00

İşte bu yüzden blogumu çok ihmal ediyorum. Bolca web tasarım yapıyorum, tesadüfen üç adet anaokulu projesi aldık ve üçünü de ben çalıştım. Bu onlardan bir tanesi. Diğerleri yakında..

Türk kahvesi ve brovni.

2010-05-11T19:22:00.004+03:00

Ofisçe her gün bu güzel şeyleri tüketmeden iş yapamaz hale geldik.. Bizim için nimet gibiler. Brovni kavgaları bile yapıyoruz çoğu zaman.. Hatta o kadar ki ofiste bir türk kahvesi makinemiz ve bolca kahve fincanımız var:)

Ayrıca her ofiste olduğu gibi klima ve müzik tartışmaları bolca yaşanıyor.. Ama olsun ben çok seviyorum ofis arkadaşlarımı;) Onun çizimini de başka zaman yaparım artık.. :)

Yeni favori pastam

2010-04-09T15:25:00.002+03:00

Starbucks profiterol pasta & filtre kahve. Mmmm yummy ;)

Afiş

2010-04-01T00:58:00.004+03:00

IEEE ÇUKUROVA Kariyer Günleri 2010 için hazırladığım afiş çalışması. Gönüllü işler yapmayı seviyorum, hem öğrenci gençler mutlu oluyor hem de ben;)

Blog olmaktan çıktı burası.

2010-03-18T20:58:00.002+02:00

Blog demek günlük demek, ben önceleri iki-üç günde bir güncellerken, şimdilerde haftaları buluyor:/ Hiç zaman bulamıyorum desem yalan olur, buluyorum aslında. Amma velâkin odak noktam değişince çizim de yapmaz oldum, bloga da eklemez oldum.. Şöyle anlatayım; yeni odak noktam web tasarım oldu. Gönlümden geçen şey her zaman illüstrasyon ve kartpostallar. Ancak bir tasarımcı mutlaka web tasarım yapmalı/yapabilmeli ve ben de bu geç kalınmış eksikliğimi tamamlayacak fırsatı arkadaşlarım sayesinde buldum. Bu sırada öğrenme sürecim devam ediyor, hem sadece web tasarım ile photoshop da değil, Illustator de öğreniyorum, html ve css'e de merhaba dedim;) Bu arada söylemeden geçemiycem, bu photoshop var ya bu photoshop, her gün yeni bir şeyini öğreniyorum, şaşkınlık ve sevinç içinde uyguluyorum. Hele ki Illustrator.. Bunları öğrenip geliştirdikçe mutlu oluyorum.. Neyse anlatmak istediğim artık sadece freelance tasarımcı değilim. Hem freelance hem officer(!) olarak çalışanım, akşamlarımı da boş geçirmiyorum.. öğreniyorum, öğreniyorum;)

Bu arada kız kardeşim Tekstil Bölümünden mezun oluyor. Yukarıdaki fotoğraf da onlar için tasarladığım katalogtan bir kesit;)

İşte hayat böyle öğrenmekle ve çalışmakla geçiyor sevgili takipçilerim;)Beni mazur görün, çok kısa zaman sonra çizimlerimle göreceksiniz beni, hem de heryerde;))

Bir tasarımcı nasıl mutlu olur? (Volume:5)

2010-02-25T12:38:00.004+02:00

Geçtiğimiz haftalarda bir afiş yarışması haberi duydum ve "neden katılmıyorum ki?" dedim kendime. Sonra da yukarıdaki 2 afiş çalışmasıyla katıldım. DSİ'nin her yıl Düna Su Günü için farklı dallarda açtıkları bir yarışma. Dün güzel haberi vermek üzere Ankara'dan aradılar ve çalışmamın 3.lüğe layık görüldüğünü söylediler. Beklenen derece daha yüksek olsa da bu haber bu garip tasarımcıyı çok mutlu etti. Ben heyecandan hangi afişimin derece aldığını sormayı unuttum:)

Bu olay tüm arkadaş ve aile çevresinde şenliklerle kutlandı:)) Emeği geçen herkese demiycem, fikirleriyle yardım eden kardeşlerim ve Emin'e teşekkür ederim. Mutluluğumu paylaşan Cansu ve Soner'e ve bana herr konuda destek olan sevdiceğe teşekkür:)

Amma da büyüttüm..

3.lük belki çok önemli değil ama teşvik edici ve motivasyon arttırıcı özelliği bize yeter de artar bile;)

Bu da benim karalama defterim.

2010-02-09T01:51:00.007+02:00

Son zamanlarda moda, karalama defterlerine yapılan çizimleri bloglarda yayınlamak:) Ben de blogumu çok fazla boşlamıştım iş yoğunluğumdan dolayı. Bu rasgele konusuz karalamalar da benim defterimden;)

Çalışmalıyızz!

2010-01-28T01:18:00.002+02:00

Tülin(sağda) & ben(solda)

Çok özledim seni;)

Kuş kadar hafif Vol2

2010-01-25T00:17:00.003+02:00

İşte bunun renklisi;)

Mim mi? Mimimim mi? :)

2010-01-22T23:28:00.006+02:00

Canım arkadaşlarım beni mimlemişler, Ata ve Nilüfer. Hem de ikisi birden ve birbirinden habersiz:)
Mimin konusu gereği kendimle ilgili 7 adet ilginç özellik yazıyorum. Hazır olun. :)

1. Ata'nın da yazdığı gibi hayatımda hiç bağdaş kurarak oturamam. Çok özenirim öyle oturanlara.

2. Yüzme fobim var. Yüzme bilmiyorum demiyorum, teknik olarak nasıl yüzüleceğini biliyorum ancak suda kasılıyorum. Evet, ben yüzemiyorum. :)

3. Kibrit, evet bildiğimiz ateş yakmaya yarayan kibriti asla elime alamam. Bazı insanların şeftaliyi eline alamamaları gibi bir şey. Kokusundan nefret ederim. Nedenini bilmiyorum:) Ayrıca yoğurt veya ayranın içindeki kaymağı yiyemem/içemem, ağzıma geldiği anda midem kalkar. :) Ayranı çay süzeğiyle süzerek içen kaç kişi gördünüz? :))

4. Saçlarımı normal günde hiç taramam. Banyoda taradığımı sanıyorsunuz dimi, hayır orada da taramam. Dümdüz saçlarım olduğu için ellerimle gayet rahat hallediyorum o işi:) Evet, ben saçlarını hiç ama hiç taramayan pasaklı bir kızım:p

5. Parfüm kokusu fobim var:) Hatta oda spreylerinin birçoğundan nefret ederim. Çok ilginç olduğu için ilk maddeye yazmalıydım galiba:) Evin içinde birisi parfüm sıkınca ben dışarı kaçıyorum ya da pencereleri açıyorum. Erkek arkadaşım tam tersi kokulara çok düşkündür. Bu yüzden tartışmışlığımız bile var:) Roll-on yetiyor bana;)

6. Çok umursamaz bir insanım, basit şeylere takılıp üzülen insanlara gülerim. Hatta beni yadırgarsınız ama haberleri çok nadir izlerim, gazetelerin en ön ve en arka sayfalarını okur, bulmacalarını çözerim o kadar. Bunun nedeni olarak doğuştan bir hastalığım olduğunu söyleyebilirim.. Rahatsızlığım ve yaşadıklarım nedeniyle, nefes almanın değerini herkesten iyi bildiğimi düşünüyorum. Her şeye rağmen, dolu dolu yaşamayı sevdiğim için, küçük şeylerden mutlu olabildiğim için ve ortalama bir insanın başarısı kadar başarılı bir hayatım olduğu için bunu saklama ihtiyacı hiç duymadım. Olumsuz etkilerini böylece hissetmedim.

7. Üç yıl önce bir genç delikanlıyla tanıştım. Yıldırım aşkına çok inanıyorum çünkü onu tam anlamıyla yaşadım. Bu yıldırım aşkı karşılıklı olunca, tanışmamızın üçüncü günü çıkmaya başladık. :) İşte üç yıldır o gençle beraberim ve evlenmeyi düşünüyoruz. En ilginci şu ki, biz onunla bir öğrenci sitesinin toplantısında tanıştık:)

Ne ilginç bir insanmışım, dışardan biri gibi okuyunca şaşırdım biraz kendime:)) Aslında itiraf edeyim çok da eğlendim:) Şimdi sırada 7 blogdaşımı mimlemek var. ben üzerime düşeni yaptım, gerisi size kalmışş:)

Ness'in yeri
Kutupayusu
Hayatımın renkleri
Bir mimarın hobisi
Aslı'nın günlüğü
İğne ile iplik
Bakıyorum

Kuş kadar hafif.

2010-01-20T20:58:00.004+02:00

Bu çizim, henüz tanışmadığım, bir an önce tanışmak istediğim ve çok sevdiğim bir anne için..

Illustratorde renklendirip, kartpostal yapılmış halini yakında buralarda bir yerlerde görebilirsiniz.

Bebeğini sağlıklı bir şekilde taşıması ve kuş kadar hafif doğum etmesi dileklerimle.

Sunshine Award

2010-01-17T23:40:00.004+02:00

Sevgili blogdaşım Ness beni de bu ödüle layık bulmuş. Kendisine çook teşekkür ederim.

12 blog ismi sayıp onlara da ödül göndermemiz gerekiyormuş. O kadar çok blogu severek takip ediyorum ki ayıramadım 12 tane:( Geleneği bozduğum için kızmayın bana;) Hepinizi çok seviyorum.

Bir düğün davetiyesi çizimi.

2010-01-15T22:50:00.007+02:00

Sevgili blogdaşım Ata evleniyor. Benden düğün davetiyeleri için bir çizim rica etti, ben de seve seve kabul ettim:)

Çizime istediğim espriyi katabileceğimi söyledi, nişanlısının uçarı bir kız olmasından dolayı havada olabileceğini söyledi, gerisini bana bıraktı.

Gelinliğin altına vazgeçemediği botları giyen uçarı bir gelin ve yakışıklı Ata'yı, balayına gidecekleri Paris'te çiziverdim işte:)

Dilerim çoook mutlu olun. Sizi çok seviyorum;)

Siz de düğün davetiyenizin böyle orijinal ve kişiye özel bir çizim olmasını isterseniz benimle irtibata geçebilirsiniz;) Ayrıca buraya bi tık;)

Milk Gone Mad! Paper Toy Show

2010-01-13T14:50:00.007+02:00

Bir sergi açılıyor dediler, malzemesi kağıt ve oyuncak dediler, katılımcılara açıktır dediler. Ben de yanda gördüğünüz çalışmayla katıldım. İsmimi de şurada gördüm. Mutlu oldum. Sergide bulunabilecek miyim? Maalesef hayır:( İstanbul'a gitme planım yok. Fotoğraflarını görücem;)

Esin kaynağım Hezarfen Ahmet Çelebi'dir. Bu oyuncağın aslında kanatları da var. ;)Sergi fotoğraflarını paylaşmak dileğiyle.

Milk Gone Mad! Paper Toy Show
January 21 – February 11

Milk will be hosting first custom toy show in Turkey! The print – cut – build generation is invading the gallery with some of the unique characters made out of paper ! Until now, the approved artists for this experience are;

Internation princess of paper toys “Dolly Oblong”, Çağrı Akyurt, Uçman Balaban, Fatih Yılmaz, Deniz Beşer, Alexander Gwynne, Burak Şentürk, Dyadic, Ece Diçmen, Eric Wirjanata, Esra Arıcı, Gemma Correll, Japi Honoo, Michael C. Hsiung, Milkyhead, Olcayto Cengiz, Pamela Halomoan, Sadi Tekin, Toygun Özdemir, Matt Hawkins, Sernuretta (the toy at the image)

En anlamlı hediye

2010-01-10T22:05:00.005+02:00

Bu çizimi daha önce burada eklemiştim. Önemli bir günde çizdim. Sonra da o çizimin yukarıda gördüğünüz kartpostalını yaptım. Aşkıma hediye edeceğim. Bana göre çok anlamlı bir hediye olacak. Sizce? Nasıl olmuş, beğenir mi dersiniz? :)

Bir film, bir mekan, bir kitap, bir dergi.

2010-01-09T12:30:00.014+02:00

Çok sevgili blog arkadaşlarım, bugün amatör çizimlerim yok, yarın belki olacak, ama bugün birkaç öneride bulunmak istiyorum, öneri de demeyelim aslında paylaşım diyelim bunun adına. Bir film, bir kitap bir dergi ve gittiğim birkaç yerden bahsetmek istedim bugün. Sizi bilmem ama zamanımın boşa geçtiğini hissettiğim an inanılmaz mutsuz olurum. Bunun için mutlaka herhangi bir etkinlikte bulunmaya çalışıyorum. Hepimiz yaparız, film izleriz, arkadaşlarımızla kahve içeriz, şehrimizdeki en iyi kitap ve müzik marketlere gideriz, orada mutlaka sizi çeken bir şeyler olur, "beni al, beni al" diyen:)İşte ben de bu son günlerdeki ufak çaplı aktivitelerimden bahsetmek istiyorum:)

İzlediğim filmler ve önerim:

Son 2-3 haftada şu filmleri izledim: Ankanın Uyanışı (Flight Of The Phoenix), En Büyük Korku (The Sum of All Fears), Şimdi ya da Asla (The Bucket List), Ben Efsaneyim (I'm Legend), M.Ö. 10.000 (10.000 B.C.), Noel Gecesi Kabusu (The Nightmare Before Christmas), Sibirya Berberi (Sibirskij Tsiryulnik), Son Ultimatom (The Bourne Ultimatum), Zamana Güzellik Kat(Cashback) ve Aşkın 500 Günü(500 days of summer) gibi birkaç film izledim. Özellikle Morgan Freeman filmlerini izlemenin keyfi bambaşka:)

Bütün bu filmleri zaten birçoğunuz izlemiş ya da duymuşsunuzdur. Ancak ben 500 days of summer filminden biraz bahsetmek istedim. Her ne kadar konusu Romantik Komedi/Dram adı altında bahsedilse de film bence romantik komedi filmi değil, aşk filmi de değil. Yani tamam içinde bir aşk konusu var, ama ayrılık da var, tüm romantik komedi filmlerinde olduğu gibi beklenen heyecanlı mutlu sonla bitmiyor. Sonuçta mutlu bir sonla bitiyor evet ama yaşanılan bir tek aşk, insanı kendi yaşadığı aşkı/aşkları sorgulamaya ve gözden geçirmeye itiyor. Kaderin olmadığını savunuyor film ama kaderden kaçılmaz da dedirtiyor. Daha çok şey söylenebilir... Bence aşka düşmüş herkes izlemeli!

Gittiğim yer:

Dün birden karar verip sevdiceğimle Mersin'deki Forum AVM'ye gittik. Cadde cadde ayrılmış bir AVM, cidden hoş. Yurt dışından birçok mağaza var, bir çok yiyecek mekanı var, sineması var falan falan.. Bunlar her yerde var, anlatmaya çalıştığım o değil, aslında ne kadar eğlendiğimiz:) Normal zamanda üşenirdik, 'Adana neyimize yetmiyor neden uzağa gidip de kendimizi yoralım ki?' derdik ama siz öyle demeyin. Mesela trenle yolculuk etmenin keyfi hiçbir şeyde yok. Cidden çok eğlenceliydi, bakın henüz Mersin'e varmadan eğlendim:) Evimden üniversiteye 1 saatte giden ben, Mersin'e tam 45 dakikada vardık. Gezdik, tozduk, eğlendik, yaşadığımız şehirde bunları elbet yapabilirdik ama değişiklik her zaman herkese iyi gelirmiş bunu anladık. Kısaca ve klasik bir cümle: sizi mutlu edeceğine inandığınız şeyleri ertelemeyin, zamanım yok demeyin, mutluluğunuzu ertelemiş oluyorsunuz. ;)

Aldığım kitap ve dergi:

Forum'da büyük bir D&R vardı elbette, baştan sona gezmesem olur mu? Bu uğurda express treni bile kaçırdım hatta:) Neyse, alacak bir çok şey vardı 'bu kitabı da almalıyım bu dergiyi de' diye diye, maddi sıkıntıları düşünüp eledikten sonra elimde bir dergi(Beyin Gücü) ve bir kitap(Elvan Demirkan-Mutluluk) ve de olmazsa olmaz Uykusuz kaldı:)

Dergi ve kitaptan biraz bahsedeyim. Beyin Gücü dergisini adı üstünde beynimi gerçekten tanıyabilmek ve onu doğru kullanabilmek konusunda bana yardımcı olur diye düşündüm ve aldım. Ciddi anlamda okunası bir dergi. Bazı konuları şöyle: "IQ'nuzu uçuracak 10 teknik", "Dahi olunur mu? Dahi doğulur mu?", "Konsantrasyonunuza tavan yaptıracak 15 yol" (ki buna inanılmaz ihtiyacım var). Ayrıca zeka testleri ve bulmacalar var. IQ'nuzu uçuracak 10 teknikten biri de sudoku vb. bulmacalar çözmekten geçiyormuş. 2-3 yıldır her gün mutlaka sudoku çözmenin ne kadar doğru bir hareket olduğunu anlayınca çok mutlu oldum. Bu vesileyle hepinize tavsiye ediyorum. Sudokunun bazı püf noktaları var, isterseniz sırlarını paylaşırım sizinle:) Dergiyi de edinin fiyatı sadece 2.90;) (hayır dergiyle reklam anlaşmam yok:))

Kitap ise Elvan Demirkan'ı gerçekten sevdiğim ve takip ettiğim için aldım. Kendisi Amerika'nın önde gelen yoga ve pilates uygulayıcılarından. İlk kitabı Hayatla Mücadeleden Yaşamaya Geçiş kitabını okumuştum, bazı nefes ve esneme hareketlerini kitabında konu edinmişti, onları uyguladım ve gerçekten faydasını gördüm. Mutluluk isimli kitabını mutsuz olduğum için almadım yani:) Mutluluğun kitaplarla geleceğine hiç inanmam. Ama bakalım nasıl bir kitap.

İşte böyle. Bu yazım çok uzun oldu ama son olarak bir sır paylaşayım sizinle, IQ yükseltmek için etkili bir teknik daha nedir biliyor musunuz? Günlük tutmak. Doğru yoldayız blogdaşlarım. ;)

Her gün okunması gereken birkaç madde.

2010-01-08T23:04:00.002+02:00

Bu güzel yazıyı Nilüfer'in blog sayfasında okudum ve mutluyken yaptığım bir çizimle birlikte paylaşmak istedim.

SAĞLIK:

1. Çok su için.
2. Kahvaltıyı kral, öğle yemeğini prens ve akşam yemeğini de dilenci gibi yiyin.
3. Ağaçlarda ve bitkilerde yetişen yiyecekleri daha çok ve fabrikalarda üretilen yiyecekleri daha az yiyin.
4. 3 E ile yaşayın -- Energy, Enthusiasm, and Empathy (enerji, heyecan ve duygu paylaşımı).
5. Meditasyon, yoga ve dua yapacak zaman yaratın.
6. Daha çok oyun oynayın.
7. 2009'de okuduğunuzdan daha fazla kitap okuyun .
8. Her gün en az 10 dakika sessiz olarak oturun.
9. 7 saat uyuyun.
10. Hergün 10 - 30 dakika yürüyüş yapın. Ve yürürken gülümseyin.

KİŞİLİK:

11. Hayatınızı başkalarınki ile karşılaştırmayın.
Onların seyahatinin ne hakkında olduğuna dair hiçbir fikrin yok.
12. Kontrol edemeyeceğiniz olumsuz düşüncelere veya şeylere sahip olmayın.
Bunun yerine enerjinizi olumlu şekilde şu an için harcayın.
13. Kendinizi fazla abartmayın; sınırlarınızı bilin.
14. Kendinizi çok da ciddiye almayın; kimse yapmıyor.
15. Kıymetli enerjini gevezelikle, dedikoduyla boşa harcama.
16. Uyanık iken daha fazla hayal kurun.
17. Kıskançlık, çekememezlik zamanın boşa harcanmasıdır. İhtiyacınız olan herşeye zaten sahipsiniz.
18. Geçmiş meseleleri unutun. Partnerinizin geçmiş hatalarını hatırlatmayın.
Bu durum mevcut mutluluğunuzu bozar.
19. Hayat, birisine kin duyarak zamanı boşa harcamak için çok kısadır. Kimseden nefret etmeyin.
20. Geçmişinizle barış yapın ki, şimdiki zamanı bozmasın.
21. Senden başka hiç kimse senin mutluluğundan sorumlu değildir.
22. Hayatın bir okul olduğunu ve öğrenmek için burada olduğumuzu unutmayın.
Problemler, cebir dersi gibi gelip giden, ancak aldığımız derslerin bir ömür boyu devam ettiği eğitim programının bir parçasıdır.
23. Daha fazla gülümseyin ve gülün.
24. Her tartışmayı kazanmak durumunda değilsiniz. Aynı fikirde olmamak için anlaşın.

SOSYAL YAŞANTI:

25. Ailenizi sık arayın.
26. Her gün diğerlerine iyi bir şey verin.
27. Herkesi herşey için affedin.
28. 70 yaşından büyük ve 6 yaşından küçük kimselerle vakit geçirin.
29. Hergün en az 3 kişiye gülümseyin ve tanımadığınız en az 1 kişiye "GÜNAYDIN" deyin.
30. Başkalarının senin hakkında ne düşündüğü seni ilgilendirmez.
31. Hasta olduğun zaman işin sana bakmamalı. Arkadaşların bakmalı.
Onlarla temasta olun.

HAYAT:

32. Doğru şeyi yapın!
33. Faydalı, güzel veya neşe dolu olmayan herşeyden uzak durun.
34. TANRI herşeyi iyileştirir.
35. Bir durum iyi veya kötü olsun, nasılsa değişecektir.
36. Nasıl hissettiğinizin önemi yok, haydi kalkın, giyinin ve ortaya çıkın.
37. En iyisine henüz sıra gelmedi.
38. Sabah canlı olarak uyandığınız zaman, bunun için TANRI'ya şükredin.
39. Maneviyatınız daima mutludur. Öyleyse mutlu olun.

Yeni yıl ağacım.

2009-12-31T23:54:00.003+02:00

Bu da benim yeni yıl ağacım, üzerindeki her bir top, dilek topudur, şans topudur. Herkes istediği dileği asabilir. 2010 herkese şans getirsin. Aşk, sevgi, mutluluk getirsin ama hepsi sağlıkla olsun..

Aşk

2009-12-27T20:03:00.004+02:00

Bu konuda pek bir şey söylemeye gerek yok aslında. Çizim herşeyi anlatıyor olmalı:)

Bu da ikinci kartpostalım.

2009-12-27T16:39:00.004+02:00

Buradaki çizimin, şuradaki gibi kesilip katlanmış bir şekli.

Bir arkadaşıma sürpriz olacaktı, ama dayanamadım:)

Bu benim ilk kartpostalım.

2009-12-27T16:18:00.002+02:00

Gönderdiğim ilk kartpostalım değil, çizdiğim, renklendirdiğim, kestiğim katladığım, yapıştırdığım, zarfa koyup gönderdiğim ilk kartpostalım..
Bu teknik sevilirse, ne mutlu bana:)

Kar nereden gelir?

2009-12-22T23:21:00.002+02:00

Picasso Pictures Christmas Card 2009 from Amael Isnard on Vimeo.

Beklemekten yorulan kuşlar.

2009-12-19T16:57:00.004+02:00

Uçurdum!

2009-12-11T22:11:00.005+02:00

Penguenler ve balıklar uçamaz sanıyorsunuz değil mi? Neden? Herşey olabilir dünyada..

Siyasi partiler kapatılabilir,

GDO denilen ürünler etrafımızı sarar,

Her yıl bir başka isimle tanıdığımız, gribe neden olan bir virüs insanları öldürebilir,

Hala önüne geçemediğimiz kırangiresice bir terörün nefesini ensemizden atamayız, binlerce askerimiz ölebilir,
Bunlar da yetmez gibi onları aramıza da alabiliriz,

Yıllarca okuyup, yüzlerce sınava girip yine de 'sağlam bir yakınımız' olmadığı için "işsiz" damgasını da yiyebiliriz,

Beyni fasulyeden küçük olan, kendini Türkiye'nin en güzel sesi, en güzel bilmemnesi sanan insancıkları dinleyip/izleyip hergün tv kanallarına çıkarabiliriz,

Bu gibi bazı insancıklar tarafından konuk diye nitelendirdikleri madurları(!) gerçek tiyatro oyuncuları arasından seçip annelerimizi tv karşısında ağlatabilirler de,

Aramızda arkadaş sandığımız ikiyüzlü ve çıkarcı insanlar da olabilir, arkanızdan işler de çevirebilir,

vs. vs. herşey olabilir de......

penguenlerin ve balıkların uçamayacağına mı inanıyoruz.. Hayır, işte uçuyorlar.. Üstelik eflatun uçuyorlar..

Not: Bu yazı sana saçma geldiyse geldi, ben çok rahatladım..
;)

Değişiklik.

2009-12-08T14:11:00.003+02:00

İlk defa fotoğrafsız ya da çizimsiz bir post ekliyorum. Yani yazıyorum.

Blog sayfamın temasını renklerini değiştirdim. Çizimler ve düzenleme bana ait.

Anneme çekmişim büyük ihtimalle. Çünkü sık sık evdeki eşyaların düzenini değiştiren bir annem var:)

Anlayamadığım bunun nedeni nedir? Bir arkadaşım bunalımla bağddaştırdı bu durumu. Cidden öyle mi? :/

En Yaratıcı 50 Türk

2009-12-01T18:48:00.004+02:00

Ülkemizin 50 gurur kaynağı. Siteye buradan girip bu 50 kişinin neden ve nasıl seçildiğini öğrenebilir ve en yaratıcılar hakkında geniş bilgi alabilirsiniz. Haberi görür görmez paylaşmak istedim, en heyecan verici şey de, birazdan 50 kişinin bilgilerini ve bu sıralamaya girmelerindeki sebepleri tek tek okuyacak olmam. İnanılmaz gıpta ettim onlara. Gelecekte böyle bir listenin kıyısında köşesinde adımız yer alabilecek mi acaba? :/ ;)

Uçan balon kızlar

2009-11-28T22:51:00.003+02:00

Daha önce şu karalama birden ortaya çıkmıştı, bunu değerlendirmek istedim. Arkadaşım Ümit 'bu çizimdeki kız ben olabilir miyim?' dedi. Ben de onu ve kendimi çizdim, ona böyle bir sürpriz hazırladım. Üçünkü kişinin kim olmasını isterse olabilir:) Kendisi bu çizimi nasıl kullanmak isterse kullanabilir;)
Sevgiler Ümit:*

Özgür ve mutlu kuzular.

2009-11-26T23:25:00.006+02:00

Eskiden (bu kelimeyi son zamanlarda çok sık kullanıyorum) her bayram ve yılbaşlarında kartlar alıp Almanya'daki teyzelerimize dayılarımıza kartpostallar yollardık. En çocuksu cümlelerimiz ve el yazımızla, altını çizerek söylemek istiyorum, kendi el yazımız.. Bütün kartpostallara aynı cümleyi yazardık, nolacak önemli olan düşünmemiz ve üşenmeden postanede pul yapıştırıp göndermek değil mi? Üstüne bi de para öderdik. Ama umurumuzda mıydı? Gönderdiğimiz kişinin ne kadar mutlu olacağını bilmek yetmez miydi.. "Sevgili dayıcığım, mübarek kurban bayramınızı kutlar, nice sağlıklı, mutlu bayramlar geçirmenizi dilerim.." :)

'Bugün artık..' diye başlayan bir cümle kurmak istemiyorum. Herşey ortada zaten. Sanallık falan filan.. Evet sanallaştık, madem öyle buradan insanları az da olsa iyi dileklerimizi iletelim. Almanya'daki teyzemler ve dayımlar blog sayfamı görmezler belki ama blogumu izleyen izlemeyen herkes çok güzel bir bayram yaşar dilerim. Stresi hüznü bir kenara bırakalım, ailemizle birlikte olmanın tadını çıkaralım.. ;)

Haa bi de kurbanlar hakkında yazacaktım. Çizimdeki koyuncuklar çok mutlu , özgür.. Keşke yurdumun tüm kurbanlıları böyle mutlu kalsa ama yapacak birşey yok:) Bunu iyi yönden değerlendirirsek hem biz mutlu oluruz hem de ete hasret kalan insanlar. Yani diyorum ki etrafımızdaki değil kurban esmek et alamayan insanlar var, onlarla paylaşalım mutlaka. Etlerimizi dağıtalım, paylaşalım, bayramlarımıza can verelim;)

Herkese İyi Bayramlar.

Not: Büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden öperim:)
Not2: Bu çizimi dilerseniz kaydedip sevdiklerinizin bayramını kutlayabilirsiniz;)

Doğum günü taşları:)

2009-11-21T21:44:00.004+02:00

Dün, yani 20 Kasım günü 28 yıl evvel yağmurlu bir sabaha karşı doğmuşum:) Kimilerine göre 28 değil 27 sayılırmışım, çünkü kasımın sonu olduğu için bir yıl sayılmazmış:) Aslında bana göre ben hala 18'im de neyse:) 28 olduk işte.

Şimdi ben ne kadar bu yaşın hissettirdiklerinden bahsetsem de kimse 28 olmadan anlayamaz aslında.. Herkesin yaşam tarzına göre değişir, kimisi yeterince dolu yaşamıştır hayatını, çoluk çocuğa karışmıştır, mutludur artık yaşamdan beklentileri gerçekleşmiştir, işte o zamn pek sıkmaz canınızı yolun yarısına yaklaşmak. Ama hayatta hala yaşanmayı bekleyen şeyler, gezilip görülmeyi bekleyen yerler varken biraz üzüyor haliye.. Geride bıraktığınız sağlıklı yılları düşününce, hayatın sonuna daha da yaklaştığınızı anlayınca bir telaş sarıyor insanı..

Bu yazıyı yazma düşüncem yoktu aslında, sadece doğum günümde kızkardeşimle boyadığımız taşların fotoğrafını sizinle paylaşmayı düşünmüştüm o kadar:) Ama gel gör ki, en öndeki taşın üzerinde yazan 28 rakamı beni pek bir etkiledi, hele bir de çocukluğumu hatırladım ki..:) Kızkardeşimle yaşadıklarımız. Ben kumaş boyalarıyla örtüler boyar, danteller örerdim, o da yanımda oturup barbie bebeklerine elbiseler dikerdi.. Daha yaşım 15-16, kardeşim 11-12.. Herkes bize gıptayla bakardı, ne kadar hamarat kızlar maşallah diye:) Örgüler, boyalar, resimler, çeşit çeşit el emekleri çıkardı bizden:) Şimdi ben Grafik Tasarmcı oldum, o da Tekstil Tasarımcısı. Hala küçüklüğümüzdeki gibi şeyler yapmaya hevesliyiz, taşlar boyamak, oraya buraya resimler çizmek, hatta bazen dantele heveslenmiyor değilim yeniden.. Her neyse.. O boyanmış güzel taşları biz yaptık, birilerine hediye etmek ya da evinizin en güzel köşesinde biblo niyetine kullanmak amaçlı.. Hele ki boyarken tüm stresinizi atmanız garantidir;) Fotoğrafı da ben çektim. Yok yok öyle profesyonel bir makina değil, sıradan bir digital makinayla.. Ama yakında o da olacak, bende proje biter mi:)

Sevinçten uçan balon olmak.

2009-11-18T23:07:00.005+02:00

İşte ben de bu kadar kolay seviniyorum, hemen böyle sevinçten havalara uçuveriyorum. :))

Henüz tanışmadığım ama düşüncelerine önem verdiğim bir çift var buradan tanıdığım. Onlar meğer benim çalışmalarımı izlemişler, üstüne üstlük çok beğenmişler. Özellikle çizimlerimi sevmişler:) Ben sizi yirim. Yolda olan bebeğinizi de yirim:)) İşte bu da öyle bi şımarıklık anında çıkan bi çizim:) Ama bu bahsettiğim güzel çift ve bebişleri için çok güzel düşüncelerim var benim. ;)

Bir 'freelance' tasarımcı nasıl mutlu olur? (Volume4)

2009-11-15T22:29:00.010+02:00

Belirli aralıklarla böyle haberleri sizinle paylaşmaktan onur ve mutluluk duyuyorum:P

Dünya için küçük ama serbest çalışan bir tasarımcı için koskocaman sayılabilecek bir güzel olay daha meydana gelir. Bu serbest tasarımcı, önemli sayılabilecek bir grafik ajansın yapamadığını yapar ve tasarımını müşterisine kabul ettirir, bunlar da yetmezmiş gibi bir de tasarımı Adana semalarında boy gösterir:))

Ayrıca web sayfamı da bu billboard çalışmasıyla beraber güncellemiş bulunmaktayım, ilgilenenlere duyurulur..

Sürprizlerle dolu kahve keyfi;)

2009-11-14T00:32:00.008+02:00

Beni yakından tanıyanlar bilirler ne büyük bir kahve aşığı olduğumu.. Öyle çok kahve ayırt etmem ama çok fazla çeşit bilmem. Dışarıda her içtiğimde farklı bir çeşidini içmek bana büyük zevk verir. Adana'da yaşıyorum, şehrimizde öyle çok kahve dünyaları falan yok, üç Starbucks, bir de Tchibo mağazamız var. Size yeni başlayan Tchibo sevdamdan bahsetmek istedim.

Bi kere kahve fiyatları gerçekten uygun. Her fincan kahveye size verdikleri bir kartta açılan küçük kutucuklara damga basılıyor. 5 kutucuğu doldurduğunuzda size bir fincan kahve hediye ediliyor. Ayrıca dün farkettiğim ve çok hoşuma giden bir kampanya ise (bu her mağazada var mı bilmiyorum ama) aldığınız herhangi bir yiyecek ürününün yanında filtre kahve bedava. Hem de cheesecake ve havuçlu kekleri muhteşem.

Bir de her hafta değişen temalı, küçük ama kocaman bir ürün yelpazesi var ki, artık her hafta takip etmeden duramıyorum:) Çünkü ürünler gerçekten güzel, kaliteli ve uygun fiyatlı. Ev eşyalarından giyime, takılardan mutfak gereçlerine kadar her şey olabiliyor. Onlara bakmak bile hoşunuza gidebiliyor;)

Geçen hafta erkek arkadaşım ve ben çok şık örgü hırkalar aldık. Fiyatları görmek isterseniz siteyi ziyaret edin;) Alışverişinizi 100 liraya tamamlayınca bir çekiliş kuponu veriliyor size, büyük ödül Mercedes:)

Ayrıca siteye buradan girip ilk işim gelecek ürünlere bakmak daha sonra da e-kataloga kaydolmak oldu. Her hafta mail adresime gelmesi için:) Bir de blog sayfaları var ki ürünleri tanıtıp, yorumlarını ve diğer Tchibo kullanıcılarının görüşlerini okuyabilir, kendi yorumlarınızı paylaşabilirsiniz.

Bu ürünler o kadar hoşuma gitti ki, sizinle paylaşmadan duramadım. Biri ışıklı cımbız, diğeri örgü ev ayakkabısı. Çok yaratıcılar;) Bu ayakkabıdan mutlaka edinmeliyim. Adana çok soğuk olmasa da çok hoşuma gittiler;)

'Nehirler tersine akmaz'

2009-11-11T21:37:00.006+02:00

"NE nehirler tersine akar, ne de geçen zamanın tersine dönme olasılığı var...

Yandan çarklı ve buharlı vapurların devri çoktan kapandı, hiçbir zaman tahta tekerlekleri olmayacak Ford arabaların...

Tarih oldu; faytonlar, at arabaları, kağnılar.

Mutfaklarda tel dolaplar, kahve dibekleri, fitilli gaz lambaları, gürgen ağacından takunyalar, çoktan gömüldü maziye.

Ayda insanoğlunun ayak izi var.

Saçını boyamak için, bütün gece kafasına eski şeker torbasını dolayıp da içine kına yakmıyor artık Lütfiye...

Nehirler tersine akmaz...

Uygarlık böyle bir şeydir...

Nehirler tersine akmadığı içindir ki; yerinde yeller eser o muhteşem imparatorlukların, sultanlıkların, krallıkların... Çağ dışı kaldıkları için sadece hikâyeleri okunur Roma’nın, Mısır’ın, Bizans’ın...

Ortaçağ geride kaldı...

Bence...
Bence hiç şansı yok yobazın...

Nehirler tersine akmaz...

Görmüyor musunuz; Mustafa Kemal‘in şapka devrimine kızanların dahi boyunlarında çiçekli kravatlar...

Dillerine bakın; isteseler de istemeseler de, uygarlığı, Batı’yı, muasır medeniyeti savunuyorlar.

Ve sinsi sinsi de olsa demokratlar...

Bugün 10 Kasım...

O coşkulu, köpük köpük, dalga dalga, çağdaş cumhuriyet nehrinin kıyısına koşmalısınız...

Bir avuç alıp çarpmalısınız yüzünüze, nehrin suyundan...

Böyle zamanlarda uyunmaz...

İnanmalısınız...

Nehirler tersine akmaz..."

Bekir Coşkun
10.11.2009

Yazarlarımızdan alıntı yapmak daha önce hiç yapmadığım bir hareket. Ancak bu yazıyı okuyunca içimden tüm dünyaya okutmak geldi:) Mümkün olsa tabi...

ABC3D

2009-11-09T17:46:00.004+02:00

ABC3D from Pablo on Vimeo.

3 boyutlu bir tipografi kitabı. Ürünün asıl ismi "ABC3D Pop-up Book". Burada satışı var. İnanılmaz güzel öyle değil mi? İster çocuğunuza harfleri etkili bir biçimde anlatmak için satın alın, ister kendiniz için, sırf sevdiniz diye:) Ben bu kitabı görünce, "Ömrümü bu sanatı meslek edinerek geçirmek istiyorum" diye düşündüm:)

On parmağımda kaç marifet?

2009-11-08T01:26:00.006+02:00

Efenim düşündüm ki hep tasarım hep çizim nereye kadar! Biraz da diğer hamarat yönlerimizi ortaya koyalım, on parmağımızda kaç marifet var ortaya çıksın:)

Birden gelen bir kurabiye yapma isteği ve evde ne var ne yok tezgaha yayma işleminden sonra yukarıda görmüş olduğunuz kurabiyeyi pişirmiş bulunmaktayım.. Ama belirtmek isterim ki bu tarifi asla hiç biryerde bulamazsınız. Çünkü tamamen benim uydurmamdır:) Yemek yaparken de böyleyimdir, içine ne girse güzel olur diyerek, biraz da yemek kitaplarından akılda kalan pratik bilgilerle herkesin beğenebileceği yemekler çıkar ortaya. Bu kurabiye de aynen öyle oldu.

Bu arada belirtmek isterim ki yemek ya da pasta yapmak bende antidepresan bir etki sağlıyor. Stresli bir gün geçirdiyseniz mutfağa geçin derim ben;)

Neyse fazla uzatmadan tarifi sizlerle paylaşayım. Ama bu arada belirtmek isterim ki fotoğrafı da ben çektim. Hadi herkese afiyet olsun;)

Malzemeler:
2 yumurta
2 çay bardağı toz şeker
125 gr margarin ya da tereyağı
1 paket vanilya
1/2 paket kabartma tozu
2 bardak un
1/2 bardak kıyılmış badem
1/2 bardak kıyılmış ceviz
2 yemek kaşığı nutella
istediğiniz kadar tarçın

Yapılışı:
Margarin, şeker ve vanilya karıştırılır. (Ben en başından beri elimle yoğurdum) Yumurtalar eklenir, pürüzsüz bir karışım olunca diğer tüm malzemeler birlikte yoğurulur. Un için 2 bardak dedim ama kıvam olarak kekten daha sert, hamurdan daha yumuşak bir kıvam olmalı. Kaşıkla yağlanmış tepsiye dizilir ve önceden ısıtılmış 180 derece fırında 15 dakika kadar pişirilir. Afiyet olsun.

Not: Bu amatör tariften dolayı yemek ustalarından özür diliyorum. Ama çok lezzetli olduğuna emin olabilirsiniz;)

Bir tasarımcı nasıl mutlu olur? (Volume 3)

2009-11-06T22:47:00.003+02:00

Geçtiğimiz haftalarda bu mutlu haberi vermiştim zaten ama serîyi tamamlamak ve bir kanıtını illa ki yayınlamak adına bu fotoğrafı paylaşıyorum. Yine daha önce burada ve şurada da paylaştığım gibi bu da benim hafif şımarmamı sağlayan güzel olaylardan biridir;) Hatta ve hatta serînin devamı çok yakında geliyor;)

Altına imzamı atarım

2009-11-04T21:52:00.003+02:00

"Atamızın ölüm yıldönümü olan 10 Kasım'da yine anlamlı bir kampanyaya imza atıyoruz.

Atamızın veciz sözlerinden "Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır. Fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır." sözünün altına imzamızı atıyoruz. Ülkemizin birlik ve beraberliğini korumak, kardeşlik duygularını pekiştirmek adına bu anlamlı günde 10 Kasım'da Atatürk'ün huzurunda Anıtkabir'de sunulmak üzere bir imza kampanyası düzenliyoruz.

Kampanyamıza katılmak ve destek olmak için yapabilecekleriniz iki adımda gerçekleşiyor. Birincisi: Açtığımız Postun altına Yorum bölümüne 1 satırı geçmeyen yorumunuzla birlikte Adınızı yazıp gönderiyorsunuz. İkinci olarak ise kampanyamızı duyurmak. İsterseniz duyuru logomuzu sitemizin linki ile birlikte kendi sitenize ekliyorsunuz. E-postalarla dostlarınıza kampanyayı dıyurabilirsiniz.

10 Kasım'a sayılı günler kaldı. Ne kadar hızlı ve çabuk bu iletiyi yayarsak o kadar çok kişiye ulaşmış oluruz. Haydi, hep birlikte ve yüksek sesle söyleyelim:
"Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır. Fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır."

Saygılarımızla...

Birmilyonkalem.com Yönetimi Adına
A. Şebnem SOYSAL & Erkan BAL"

Birmilyonkalem.com böyle bir kampanya başlatmış, bize de altına imza atmak ve bunu duyurmak düşer..
İzindeyiz Atam.

Uykucuuu..

2009-11-04T20:33:00.002+02:00

Çok uykucu birini tanıyorum ben:)

Entel-dantel kuşlar

2009-11-04T01:31:00.003+02:00

Kuşların nesli hiç tükenmesin;(

Renkli - Renksiz Tv

2009-10-31T18:57:00.004+02:00

Dışarıda renkli bir hayat var ama ben monoton ve mütevazi hayatımda; sevdiğimle, yeni aldığım Ugg botlarım ve starbucks kahvemle renksiz ama mutluyum;)

İşte şimdi kış geldi!

2009-10-30T21:29:00.007+02:00

Sabah uyandım ve farkettim, bugün Adana'ya kış geldi. Neden bu kadar geç kaldı bilmem ama sonbaharı bile yaşamadan üşümeye başladık birden..

Neyse bu çizim beni çok yordu:) Çok çizim az laf deyip sözü sizlere bırakıyorum:P ;)

Yukarı bak!

2009-10-24T22:58:00.011+03:00

Sevgili günlük:)
Oldukça güzel bir gündü bugün benim için. Sabah önemli bir sınavımız vardı ve onu başarıyla atlattık. Ben değil, erkek arkadaşım girdi ama bizim geleceğimizi etkileyecek bir sınav olduğu için ondan daha çok heyecanlıydım:) Neyse ki iyi geçti. Güzel sonuç gelmesini umuyoruz..

İnsan amaçsız yaşayamaz, yaşasa da mutlu olamaz.. Her zaman ona ulaşmak için yaşamak bize mutlu hissettirir.. Ama herşeyi zamanında yaşamaya özen göstermeliyiz, çok geç olmadan ve hırsa kapılmadan.. Bugün izlediğim animasyon filminde bu konu ele alınmıştı yine. "Up - Yukarı Bak"

Pixar'dan harika bir animasyon, Erol Günaydın'dan güzel bir seslendirme ile günümüze neşe kattı;) Sınav sonrası içilen sıcak bir kahvenin ardından (kahvesiz yaşayamam) bu animasyon gayet iyi gitti doğrusu;) Bu animasyonda çıkarılacak bir çok ders var aslında. İnanmayacaksınız ama bu filmde bile gözlerimin dolmasına engel olamadım:) Çaktırmayın.. Gerçek bir hayat vardı çünkü, her ne kadar animasyon da olsa.

Birkaç yıl öncesine kadar animasyon filmlerinin sadece çocuklar için yapıldığını düşünüp izlemezdim ama bu düşüncemin ne kadar yanlış olduğunu anladığımdan beri tam bir animasyon aşığı oldum.. Kısacası tavsiye ediyorum.

Gazete İlanı, ama bu sefer başka..

2009-10-18T13:40:00.004+03:00

Hürriyet gazetesi Çukurova ekinde bu tasarımım yer aldı. İlana karar vermek, tasarımı hazırlamak ve yayınlanması o kadar ani oldu ki, ne olduğunu tam kavrayamadım:)) Daha önce de tasarımlarım bazı mecralarda yer aldı. Önce burada sonra şurada da âleme duyurmuştum:) Ama bu sefer daha bi mutlu etti çünkü ben bu sefer kendimin patronuyum:))

Doğal imajlara bile!

2009-09-28T22:34:00.003+03:00

Bir öncekii postta yer alan tasarım nymphea'ya komik birşeyler çağrıştırınca, üniversite yıllarımda eğlenerek çalıştığımız bu kampanya aklıma geldi.. Hemen yayınlamak istedim:) Hey gidi okul yıllarım. :)

Reklam Kampanyası dersimizde, severek ve eğlenerek çalıştığımız bir afiş.. 'Çalıştığımız' dedim çünkü bu afiş için bir grup arkadaştan ve sevgili hocamdan yardım aldım;) saçları gür olan ve saçları olmayan iki kişiyi de unutmamak lazım;)) Biraz da Photoshop mahareti birleşince.. ;)

Kararsız

2009-09-10T20:39:00.007+03:00

Bu çizim de nereden çıktı acaba:/ Olsun çek şeker oldu:) Bazen insanın içinden böyle sarhoş olmak geçiveriyor, ne içsem acaba diye düşünürken;) Hele ki şu son günlerde yaşanan doğa felaketi ve insanlık dramından sonra.. Bunlarla kafayı yormamaya ve çizim dünyasına dalmaya çalışıyorum. Aksi halde nasıl yaşama sevinci olur ki insanda.. :(

Bir kaç farklı çalışma ve renk denerken Illustrator'ü de öğrenmek güzel bişey.. Kesin bir şekil oluşturmalıyım ki projem sağlam başlasın;)

Hobilerin nelerdir?: mmm şey, kitap almak ama okumamak.. :)

2009-09-08T23:33:00.003+03:00

Yukarıda görmüş olduğunuz kitaplar (ve aslında daha nicesi) tarafımdan okunmayı bekliyor. Evet kendimden çok utanıyorum. Burada açık açık ifşa etmemin bir sebebi var elbette. Utanıp yüzümü kızartacak bir yorumla karşılaştırın beni de bir tanesini elime alayım artık:))

İlk sıradaki kitap alındığı tarihte bir kaç sayfa okunup rafa kaldırılmıştır. İkinci sıradaki kitap sevgili arkadaşım Emre'nin benim için doğumgünü hediyesidir. Emrecim okudum, vallahi okudum ama yarısına gelince bi haller oldu bi baktım bırakıvermişim:)) Üçüncü kitap ise Emin'in tavsiyesi üzerine aldığım bir kitap. Hepsi orijinaldir belirteyim de:P Ayrıca hepsi okunması gayet kolay kitaplar, hayır Sofi'nin Dünyası o kadar da ağır bir kitap değil. Yani bana göre, çünkü üniversitede Felsefe, Mitoloji ve Sanat Tarihi derslerimiz bu bilgilere aşina etmişti beni.. (Bu arada Nermin hocamızı saygı ve sevgiyle anımsıyorum)

Dün Secret'a başladım nihayet. Bugün devam etmedim ama:) Bu böyle sürüp gitmesin nolur bişeyler yapın arkadaşlar, benim için;))

Duygu Dengesizliği Vakâsı

2009-09-06T01:25:00.003+03:00

Birden bi iyi bi de kötü haaber.. İkisi de birbiriyle çok fazla ilgili olduğu için sevinmek ile üzülmek arasında kalakaldım:/ Hem mutluyum hem hüzünlü.İstediğim bir şeyin gerçek olması sevinçten ağlamama neden oldu. Ama ya üzüntüm ağır basarsa:( Nasıl başetmeli? :/

Hiaayaiaiaaaaaaa! :S:))) Ama, ama bu çokk güzell bi haberr. Süper, harikaaa, hatta mükemmell. Hayalin gerçek olması gibi bişeyy:)) Hayır hayır gibisi fazlaa.
Ama yine de üzgünüm işte biraz:(

Ne demiş ünlü Türk şarkıcı: Teraziyi bulur muydu mucidi, bir kefesine tartsaydı aşkı..

Not: Bu duygularla başa çıkmamda yardımcı olabilecek bir psikolog var mı? :)))